"เสี่ยวไป๋ แล้วเมื่อไหร่จะไปล่ะ?"
แม้หวงหลิงเยว่จะฟังเจียงเสี่ยวไป๋พูดเช่นนั้น แต่ก็ยังดูไม่ค่อยวางใจอยู่ดี
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วมองเจียงเสี่ยวไป๋ว่า "ไม่งั้นรอข่าวจากฉันก่อนไหม รอพี่สาวออกจากฌานแล้ว ค่อยบอกนายแล้วค่อยไป?"
ประธานมีพลังน่ากลัว
เขากังวลว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะไปก่อนแล้วเจออันตราย
ส่วนการรอให้ซูจิ้นอวี้ออกจากฌาน ย่อมดีกว่าแน่นอน
แบบนี้ต่อให้เกิดเรื่องอะไรขึ้น ซูจิ้นอวี้ก็ยังปกป้องเจียงเสี่ยวไป๋ได้
เพราะซูจิ้นอวี้เป็นถึงศักดิ์สิทธิ์ อีกทั้งหลังหลอมรวมเทพปฐมภูมิแล้ว พลังก็จะก้าวหน้าขึ้นกว่าเดิมด้วย
"ไม่ต้อง!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองความกังวลบนใบหน้าหวงหลิงเยว่ แล้วเอ่ยปาก "วันนี้เราไปศักดิ์สิทธิ์กันเลย!"
"แต่ว่า..."
"เชื่อฉัน!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มบาง ๆ ยื่นมือลูบใบหน้างามนั้น แล้วบีบแก้มเบา ๆ ผ่านผ้าคลุมหน้า
หวงหลิงเยว่ถูกเจียงเสี่ยวไป๋แตะต้องเช่นนั้น ใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง มองเจียงเสี่ยวไป๋แวบหนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้าเบา ๆ "ก็ได้!"
นางในฐานะนักบุญหญิง ถ้าเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ นางก็ยังพยายามปกป้องได้
ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่ถ่วงเวลาให้ซูจิ้นอวี้ออกจากฌาน ก็น่าจะไม่มีปัญหา
ตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้รีบออกไป แต่คุยกับหวงหลิงเยว่อีกครึ่งชั่วโมง ก่อนที่ทั้งสองจะเลือกจากไป
เมื่อทั้งสองเดินออกจากถ้ำทีละคน ก็เห็นชิวเยี่ยยังรออยู่ด้านนอก แต่สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก