สองทุ่มตรง
หานจื่อฟู่ จวงปิน และเมิ่งเซิน
กลับมาที่ห้องจัดงานอีกครั้ง
ถึงแม้ใกล้เลิกงานแค่หนึ่งชั่วโมง แต่คน... ความคึกคักก็ยังไม่ลดลง
คิวยาวเหยียด
มาถึงบูทหมายเลขร้อย
มองเห็นดอกไม้แดงเล็ก ๆ พรั่งพรูออกมา ทั้งสองมองเข้าไปข้างใน แววตาเต็มไปด้วยความทึ่ง
ตอนนั้นเอง เสียงแหบแห้งดังขึ้น: "ขอทางหน่อย ให้ฉันออกไป!"
สิ้นเสียง ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านใน
คนคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น คือเหยาซาน
เขาไม่ได้กินข้าว ไม่ได้ดื่มน้ำมาทั้งวัน
ถูกขังอยู่ข้างใน
ที่จริงเขายังทนต่อไปได้อีกหน่อย แต่... ขอโทษที ทนไม่ไหวแล้ว
เขาแทบถูกดอกไม้แดงทับถม
ถ้าเขาถอยออกมา ก็ยังจะได้พื้นที่วางดอกไม้แดงเพิ่มอีกหน่อย
หลังจากเหยาซานออกมา มองคิวที่ยังคงยาวเหยียด ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื้นตัน หันกลับไป สายตามองราวกับไปที่ภาพม้วนทั้งเก้า
ความพยายามของเขาไม่สูญเปล่า
เหยาซานมองมือตัวเอง แล้วเดินจากไปเงียบ ๆ
ตอนนี้เขาอยากหาขวดน้ำแร่ แล้วดื่มหมดรวดเดียว...
"ฉันมีความรู้สึกว่า!"
จู่ ๆ หานจื่อฟู่ก็ส่งเสียง
"อะไร?"
จวงปินและเมิ่งเซินต่างพากันสงสัย
"งานสมาคมศิลปินคราวหน้า บูทหมายเลขร้อยจะกลายเป็นจุดที่ดีที่สุดในบรรดาบูททั้งหมด!" หานจื่อฟู่เอ่ยขึ้น
สิ้นเสียง จวงปินและเมิ่งเซินก็พยักหน้าหนักแน่นพร้อมกัน
บูทหมายเลขร้อยในอดีตมักเป็นสิ่งที่ถูกมองข้าม
แต่เพราะเจียงเสี่ยวไป๋ปรากฏตัวในครั้งนี้ ที่นี่จะกลายเป็นจุดรวมตัวยอดฮิตในครั้งหน้าอย่างแน่นอน