“พุ่งเป้ามาที่ฉัน?”
เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
“คุณไม่รู้จริง ๆ เหรอ?”
มองดูท่าทางของเจียงเสี่ยวไป๋ เกิ่งเฟยไอสองทีแล้วพูดว่า “เมื่อวานคุณดังเปรี้ยง โด่งดังไปทั่วเจียงจง ดังไปทั่วเน็ต!”
“ทั่วเน็ต?”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ่งแปลกใจกว่าเดิม
“ใช่แล้ว!”
เกิ่งเฟยขี้เกียจพูดยืดยาว เปิดติ๊กต็อกโดยตรง วิดีโอแนะนำอันแรกก็คือภาพเก้าหญิงงาม
นั่นเป็นสตรีมเมอร์สายวิเคราะห์ ดูแล้วพูดได้มีหลักมีเกณฑ์ดี
ยอดไลก์ทะลุหลักแสน
เกิ่งเฟยเลื่อนดูอีกคลิป หญิงสาวคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงอาลัยอาวรณ์ว่า “ปีนั้น วันนั้น เขาเรียกฉันว่าเป่าเอ๋อร์ ฉันก็เรียกเขาด้วยความสนิทสนมว่าเจ้าหมู!”
“ปีนั้น วันนั้น เขาพูดว่า ‘ผมก็ชอบเธออยู่บ้าง แต่คนที่ผมรักคือคุณ’ ฉันก็บอกว่า ‘เขาเป็นแค่พี่ชายฉันเอง คุณจะเป็นผู้ชายที่ใจกว้างกว่านี้หน่อยได้ไหม’”
“เอ่อ…”
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง ยกมือนวดขมับ
มีแต่พวกอัจฉริยะทั้งนั้นเลยนะ
ในขณะที่เขากำลังจนใจ เกิ่งเฟยเก็บมือถือขึ้น พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้าพูดว่า “นี่แค่ส่วนยอดของภูเขาน้ำแข็ง บนเว่ยปั๋ว บนไคว่โส่ว บนกระดานสนทนา ล้วนมีเงาของผลงานคุณ!”
เจียงเสี่ยวไป๋สูดหายใจลึก รอยยิ้มขมขื่นปรากฏขึ้น
ประเมินต่ำไปแล้ว พลังของชาวเน็ตนั้นประเมินต่ำไปจริง ๆ
“ตอนนี้คุณเป็นดาราในแวดวงวรรณศิลป์แล้วนะ!”
เกิ่งเฟยพูดขึ้นว่า “มีคนบอกจะขอซื้อผลงานคุณ ราคาเท่าไหร่ก็ว่ามา!”
“เมื่อวานพอฮอตก็มีคนขับรถข้ามเมือง นั่งเครื่องบินมาเพื่อชมเนื้องานโดยเฉพาะ!”
เกิ่งเฟยพูดแล้วก็หยุดไปครู่หนึ่ง “แม้แต่หลังสามทุ่มยังมีมา… เพราะงั้นเมื่อคืนถึงปิดประตูตอนสี่ทุ่มครึ่ง!”