"จริงเหรอ?"
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินถานจิ่งพูดถึงคุณหนูตระกูลจีจะมาแสดงระบำ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
เขากำลังกลุ้มใจว่าจะเจอเด็กนั่นได้ยังไงอยู่พอดี
ถ้าหญิงสาวคนนั้นมา ยังไงเขาก็ต้องไปดูให้ได้
"ใช่!"
ถานจิ่งพยักหน้า "ท่านเจ้าตำหนักสนใจก็เข้าร่วมได้นะขอรับ ถ้าโดนเลือกน่ะ ซี้ดด นั่นถือเป็นวาสนาเลย!"
"เหอะ ฉันต้องโดนเลือกแน่!"
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ
ถานจิ่งอึ้งไป
"ใครกล้าแย่ง ฉันก็กระทืบมัน!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดต่ออีกประโยค
ผู้หญิงของเขา ห้ามใครมาแตะนอกจากเขา!
ก็บงการอย่างนี้แหละ
ถานจิ่งยิ้มแห้ง
เจียงเสี่ยวไป๋มีผู้หญิงกี่คนแล้วนะ
ยังไม่เบื่ออีกเหรอ?
แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร เพราะเจียงเสี่ยวไป๋เป็นเจ้าตำหนักของตำหนักหลบซ่อนโลก ยิ่งโดดเด่นยิ่งดี
"จริงสิ!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองถานจิ่งแล้วเปลี่ยนเรื่อง "ที่ตำหนักหลบซ่อนโลกเรายังมีปรมาจารย์สันโดษอีกเหรอ?"
"มี!"
ถานจิ่งฟังคำถามเจียงเสี่ยวไป๋แล้วตอบตรง ๆ "แต่พวกเขาสองสามท่านนั้นไม่ค่อยออกหน้า นอกจากตอนตำหนักหลบซ่อนโลกเจอภัยร้ายแรง!"
เจียงเสี่ยวไป๋มีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
สองสามท่านนั้น ฝีมือจะพอฟัดพอเหวี่ยงกับราชวงศ์ขององค์กรนั้นไหมนะ?
แต่เขาไม่ได้ถามประโยคนี้ออกไป
เดินทางไปเรื่อย ๆ ผ่านย่านการค้าเส้นนี้แล้ว พวกเขาก็เดินข้ามสะพานน้ำอีกแห่ง ถึงตอนนี้ก็เข้าสู่เขตตระกูลจีอีกฝั่งหนึ่งแล้ว