“คุณหนู ข้าตาฝาดไปหรือเปล่า?”
ในห้อง ซานซานเห็นจีหย่งจื่อเดินจากไปตรง ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
จีหย่งจื่อขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวด
การไม่ยอมรับคนนอกนั้นถึงขั้นสูงสุด
ตอนนี้ไม่ลงมือกับเจียงเสี่ยวไป๋ก็แล้วไป แต่ยังไม่ไล่เขาอีก?
แล้วยังเดินจากไปเอง?
ถ้าไม่เห็นกับตา ต่อให้ตีซานซานให้ตายนางก็ไม่เชื่อ
จีเฟิ่งซีเองก็ประหลาดใจ จึงเปิดประตูออกมา
ตอนนั้นเองเจียงเสี่ยวไป๋ก็เดินกลับมา เมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจของทั้งสองคนก็ถามอย่างสงสัย: “พวกคุณสองคนเป็นอะไรไป?”
“คุณน้าพูดอะไรกับท่านหรือ?”
จีเฟิ่งซีมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความอยากรู้
นางเองก็รู้สึกเหลือเชื่อ
ความเข้มงวดของคุณน้า นางเองก็รู้ดี
“ก็ไม่มีอะไรมาก แค่บอกว่า… ให้ฉันดี ๆ กับเธอ พยายามคว้าที่หนึ่ง แล้วแต่งเธอกลับไป!”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดยิ้ม ๆ
จีเฟิ่งซีหน้าแดงระเรื่อในทันที แต่ก็ยังไม่อยากเชื่อ
แต่… คุณน้ากลับปล่อยเจียงเสี่ยวไป๋กลับมาจริง ๆ
“คุณเขย ท่านสุดยอดมาก!”
ซานซานมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความชื่นชมเต็มหน้า
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า: “ไป เข้าไปคุยข้างใน!”
พูดจบก็นำทั้งสองคนเข้ามา
ในห้อง ทั้งสามนั่งลง สายตาของจีเฟิ่งซีและซานซานก็จับจ้องที่เจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้ง
“ไม่ได้พูดอะไรเลยจริง ๆ”