“ไม่เป็นไรใช่ไหม”
เจียงเสี่ยวไป๋มองเคที่แล้วเอ่ย
“ไม่เป็นไร”
เคที่หน้านิ่งไปเล็กน้อย ยืดตัวตรงแล้วกัดริมฝีปากแดง ถอดรองเท้าส้นสูงที่เท้าลง ทันใดนั้นเท้าเล็กขาวนวลน่ารักคู่หนึ่งก็ปรากฏตรงหน้าเจียงเสี่ยวไป๋
มือหิมะเหยียบลงบนลานน้ำแข็ง เคที่วางรองเท้าส้นสูงไว้ข้าง ๆ ชั่วคราว มองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยจิตใจฮึกเหิมหนาแน่น “ต่อเลย”
“ได้”
เจียงเสี่ยวไป๋แปลกใจเล็กน้อย
เคที่คนนี้ต่างจากผู้หญิงทั่วไป พวกต่างประเทศนี่เอาจริงกันขนาดนี้เลยหรือ
ยักไหล่ เขาปล่อยมือจากเคที่ ถอยร่างออกไป แต่ลังเลนิดหนึ่งแล้วถาม “ไม่เย็นเหรอ”
“ไม่เย็น”
เคที่ตอบพลางพุ่งตัวออกไป ผมยาวสีน้ำตาลทองปลิวสะบัด เริ่มรุกอีกครั้ง
ฝ่าเท้าหิมะแตะเบา ๆ ครั้งนี้ยิ่งคล่องแคล่วว่องไวขึ้นกว่าเดิม
เจียงเสี่ยวไป๋เองก็ขยับอีกครั้ง ดำเนินกระบวนท่าดาบ ปะทะกับเคที่อีกครั้ง
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไร้พันธนาการของรองเท้าส้นสูงหรือเปล่า คราวนี้เคที่ดูดีขึ้นชัดเจน ตอบสนองเร็วกว่าเดิม
ตอนแรกเจียงเสี่ยวไป๋ยังกังวลอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ไม่กล้าคิดมากแล้ว
ผู้หญิงคนนี้แข็งแกร่งมาก หากประมาทเมื่อไร คนที่โดนลูกไม้ก็คงเป็นเขา
แล้วในฐานะผู้ชาย เขาจะพ่ายให้ผู้หญิงได้อย่างไร
ความคิดนี้อาจฟังดูไม่ถูก
แต่สำหรับเขาแล้ว ไม่เห็นว่าจะไม่ถูกตรงไหน
สตรีนั้นอ่อนโยนโดยธรรมชาติ