"ขอบคุณ!"
เสียงของเคทีดังขึ้น เธอมองดูจุดที่ยุบบวมลงไปแล้ว ในแววตายังมีความแปลกใจเล็กน้อย จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า: "ฝีมือแพทย์ของนายยอดเยี่ยมมาก!"
"ฉันรู้!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าแล้วลุกขึ้น มองเคทีแวบหนึ่งแล้วพูดว่า: "เธอพักผ่อนให้ดีเถอะ ฉันไปก่อนนะ!"
ถ้าเคทีไม่ได้อยู่ที่นี่ เขาก็คงจะอยู่ต่อเรื่อย ๆ
แต่ในเมื่อเคทีอยู่ที่นี่ มันไม่เหมาะสมถ้าเขาจะอยู่ต่อ
เคทีมองแผ่นหลังของเจียงเสี่ยวไป๋ที่กำลังจะเอ่ยปากพูด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
เมื่อประตูปิดลง เคทีก็นอนลงตรงนั้น ในที่สุดใบหน้าก็แดงระเรื่อ ดึงผ้าห่มมาพันตัวเธอเองจนมิด เมื่อเธอขยับตัวไม่ได้แล้ว ก็หลับตาลง
ก่อนหน้านี้เธอชอบทำแบบนี้มาก
เวลาที่รู้สึกไม่ปลอดภัย ก็จะใช้ผ้าห่มพันตัวเธอเอง
รู้สึกสบายและอบอุ่น
ราวกับว่า...
เคทีลืมตาขึ้น ใช่แล้ว ในหัวของเธอคิดถึงภาพที่ถูกเจียงเสี่ยวไป๋อุ้มลงมา
สุดท้ายเธอเกาหัว แล้วก็นอนคว่ำหน้าอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับเขยื้อน
อีกด้านหนึ่ง หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋ออกมาแล้ว ก็ตรงไปยังที่พักของจั๋วหนาน
เมื่อเคาะประตู จั๋วหนานเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ก็พูดว่า: "บังเอิญจริง ฉันก็กำลังคิดจะติดต่อนายอยู่เหมือนกัน!"
"โอ้?"
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้ว
"เข้ามาคุยกันก่อน!"
จั๋วหนานพูดพลางพาเจียงเสี่ยวไป๋เข้าไปในห้องรับแขก
หลังจากนั่งลงบนโซฟา จั๋วหนานก็จุดบุหรี่ สูบไปคำหนึ่งแล้วพูดว่า: "อวี๋ไห่หายตัวไป!"
"หายตัว?"