"เป็นเพื่อนกัน พูดขอบคุณก็เกรงใจแล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋แน่ใจว่าหยวนอวิ้นไม่เป็นไรแล้ว ก็ส่ายหัว สายตามองไปทางห้องวีไอพีชั้นสองโดยไม่ตั้งใจ
เมื่อครู่เลือดเนื้อกู่หมานเปลี่ยนไปอย่างแปลกประหลาด
ถ้าเขาเดาไม่ผิด ชั้นสองนี้ต้องมีคนที่เกี่ยวข้องกับกู่หมานอยู่แน่ ๆ
เขามองไปรอบ ๆ ด้วยตาทิพย์
เมื่อสายตาหยุดอยู่ที่คนที่ดูเหมือนเด็กอายุแค่เจ็ดแปดขวบ เขาก็หรี่ตาลงเล็กน้อย
เขามองอีกฝ่าย
อีกฝ่ายก็จ้องเขากลับ
และจากสายตาของอีกฝ่าย เขาเห็นความละโมบที่ไม่ปิดบัง และอีกฝ่ายยังเป็นแค่เด็ก
คนคนนี้ผิดปกติ
หรือว่าเขาคือคนที่ทำให้เลือดเนื้อกู่หมานเปลี่ยนไปโดยตรง?
คิ้วของเจียงเสี่ยวไป๋ขมวดเล็กน้อย สักพักก็เก็บสายตากลับ ชั่งดาบใหญ่ในมือครู่หนึ่ง แล้วเก็บมันเข้าไปในมิติชั่วคราว ก่อนจะพาหยวนอวิ้นออกจากที่นี่ไปก่อน
เขาไม่รีบร้อน เพราะรู้ว่าคนพวกนี้จะต้องมาหาเขาเอง
แม้แต่คนที่นำของมาประมูลเบื้องหลังก็ไม่เว้น
แน่นอนว่าคนที่นำของมาประมูลจะตามหาเขา ไม่ใช่เพราะเขาประมูลได้ในราคาต่ำ
แต่เป็นเพราะเหตุผลอื่น
และเหตุผลนี้ก็เดาได้ไม่ยาก
ของสำคัญล้วนเป็นสิ่งของจากภพพิศวง
แต่คนที่นำมาประมูลกลับไม่ใช้
ทำไมถึงไม่ใช้?
ไม่กล้าใช้?
แล้วทำไมถึงไม่กล้าใช้?
นี่ชวนให้คิดไม่น้อย
ตามการคาดเดาของเขา สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงเครื่องบูชา เพื่อหาที่พึ่งพิงต่างหาก
ถ้าเป็นแบบนั้นจริง บนตัวคนคนนี้ต้องมีของอย่างอื่นอีกแน่นอน