"สำนักเฉียนชิง?"
เฉิงหยวิ่นได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ตกใจอย่างเห็นได้ชัด
เธอไม่ได้ไปสำนักเฉียนชิงมานานมากแล้ว
มองแววตายิ้มๆ ของเจียงเสี่ยวไป๋ เธอก็เอ่ยขึ้นตอนนี้ว่า "อีกสองสามวันมารับฉันนะ!"
ครั้งนี้ออกมานานพอสมควรแล้ว
เธอต้องกลับไปจัดการอะไรบ้าง
"ได้!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า
ช่วงนี้ถานจิ่งมาที่นี่แทบไม่เว้นวัน
บอกว่าทางสำนักเฉียนชิงรั้งไว้นานเกินไปแล้ว ความกดดันมากขึ้นเรื่อยๆ ใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว
แต่ว่ายืดไปอีกสองสามวันคงไม่เป็นไรใช่ไหม?
ระหว่างครุ่นคิด เขาก็จุ๊บที่มุมปากของเฉิงหยวิ่นทีหนึ่งด้วย
"ฉัน... เอ่อ..."
จูชางเอ่ยขึ้นข้างๆ
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นแล้วก็ยิ้มออกมา ก้มหน้าลงจุ๊บเธอเหมือนกัน...
ครู่ต่อมา เมื่อมองดูเงาร่างของทั้งสองที่เดินจากไป จากเจ็ดคนก็เหลือเพียงห้าคน
หลินซืออวิ๋น จีเฟิ่งซี หวังเชี่ยนเชี่ยน กงซินเยว่ หลู่เสี่ยวหยู่
ตอนนี้ทั้งห้าคนแสดงสีหน้าไม่ค่อยมีความสุขนัก
เจียงเสี่ยวไป๋เข้าใจได้
ทุกวันเคยคึกคักครื้นเครง ตอนนี้เหลือแค่ห้าคน ความรู้สึกนั้นไม่ต้องพูดก็รู้
"ไป กลับบ้านกันเถอะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มกว้าง ตอนนี้เขาทำใจได้สบายๆ
พาห้าคนเข้าไปยังประตูมิติอีกฝั่ง
กลับมาถึงวิลล่าแล้ว กงซินเยว่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มองไปทางเจียงเสี่ยวไป๋กำลังจะพูดอะไร เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดังขึ้น "ไม่เช่นนั้น... ค้างอีกสักคืนนะ..."
กงซินเยว่ชะงัก ดวงตาสีม่วงจ้องเขม็งใส่เจียงเสี่ยวไป๋ สุดท้ายแก้มแดงระเรื่อแล้วพยักหน้าเบาๆ