"ว่าไง ทุกท่านเห็นอย่างไรกันบ้าง!"
ผู้อาวุโสที่นั่งกลางสภาผู้เฒ่าใช้มือนวดหน้าผาก น้ำเสียงเจือรอยยิ้มขมขื่น
"นี่มัน..."
คนบนที่นั่งผู้ตัดสินมองหน้ากันเลิ่กลั่ก พูดอะไรไม่ออกอยู่พักหนึ่ง
ตอนนั้นเอง หลู่ฟางหลินก็เอ่ยขึ้นว่า: "ข้าว่า แค่ชำเลืองมองก็ตัดสิทธิ์เลย มันไม่ค่อยเหมาะนะ งี้คนข้างหลังจะลงแข่งยังไง?"
"มีเหตุผล!"
ผู้อาวุโสจากสำนักยุทธท่านหนึ่งพยักหน้า
"มีเหตุผลพ่อแกสิ!"
ไป๋ชิงหร่านทุบโต๊ะ จ้องเขม็งใส่ผู้อาวุโสสำนักยุทธคนนั้น "จ้องผู้ตัดสินแบบนี้ มันไม่ใช่การดูถูกหรือไง!"
"ใช่ แล้วแกด้วยหลู่ฟางหลิน แกรู้อะไร ข้าจ้องหน้าแกทุกวันได้ไหม!"
"ไอ้พวกมัก!" หลู่ฟางหลินหน้าเขียว
"พวกมัก? งั้นแกจะดูการแข่งของพวกมักทำไม รีบไสหัวไป!"
"ไสหัวไป!"
"พอแล้ว พอแล้ว หยุดเถียงกันได้แล้ว!"
ผู้อาวุโสเคราขาวของสภาผู้เฒ่าถอนหายใจ มองไปที่หลิวจุนแล้วถาม "แก... จ้องเขาจริงหรือเปล่า?"
หลิวจุนเงียบ หน้าแดงก่ำ
นี่... จะให้เขาตอบยังไง?
ไม่ได้จ้อง?
งั้นก็เท่ากับว่าเขายอมเจียงเสี่ยวไป๋น่ะสิ?
บอกว่าจ้อง ก็ต้องถูกตัดสิทธิ์?
ทันใดนั้นในใจก็โมโหจนแทบบ้า
แต่ใครจะไปคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะเล่นลูกไม้ต่ำตมไร้ยางอายแบบนี้
สุดท้ายก็กำมือแน่น แววตาที่มองเจียงเสี่ยวไป๋ยิ่งเย็นเยียบ "จะจ้องหรือไม่ก็ตาม ถ้าคนนี้ยอมประลองกับข้าสักยก ไม่ว่าแพ้หรือชนะ สิทธิ์นั่นข้าไม่เอาก็ได้!"