ตึง!
หลิวจุนร่วงลงกระแทกพื้นอย่างแรง กระอักเลือดออกมาหนึ่งคำพร้อมฟันที่หลุดตามมาด้วยซี่หนึ่ง
ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์เห็นภาพนี้ต่างก็กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่
หลิวจุนที่ระเบิดพลังช่วงสูงสุด กลับถูกตบกระเด็นลอยไปงั้นเหรอ?
ที่นั่งผู้ตัดสินบนเวทีเองก็ชะงักไปตาม ๆ กัน
มีเพียงห้าผู้อาวุโสจากตระกูลไป๋ที่สีหน้าเรียบเฉย
พูดง่าย ๆ ก็คือ ตอนนี้ทั้งห้าคนสู้กับเจียงเสี่ยวไป๋พร้อมกัน ก็ยังไม่แน่ว่าจะสู้ได้
"ใช้พลังกี่ส่วน?"
หลิวจุนเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก มองไปทางเจียงเสี่ยวไป๋พลางถาม
"แปดส่วน!"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น
เขาไม่ได้บอกว่า หากตนแตะถึงเก้าส่วนเมื่อไร จะเกิดการทวีคูณอันน่าสะพรึงกลัว
เพราะมีหนิงเค่อโจวอยู่ด้วย
ดังนั้นเขาจึงทำตัวเรียบ ๆ ไว้ก่อนดีกว่า
ก็แค่แปดส่วน ส่วนรายละเอียดปลีกย่อย ปล่อยให้คนพวกนี้คิดกันเอาเองก็แล้วกัน
เวลานี้หลิวจุนเงียบงันลง มือทั้งสองกำแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยอม
เขาต้องทนทุกข์ทรมานมามากมายเพียงไหน
ก็เพื่อจะโค่นเจียงเสี่ยวไป๋ให้ได้ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะใช้แค่แปดส่วนงั้นหรือ?
"ข้าแพ้แล้ว!"
หมัดที่กำแน่นของหลิวจุนคลายลงพลางเอ่ย "แต่ข้าจะต้องเอาชนะเจ้าให้ได้ไม่ช้าก็เร็ว!"
"อ้อ งั้นเจ้าก็รีบออกจากเกาะร้างนี่เสียเถอะ!"
เสียงเรียบ ๆ ของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้นระหว่างเดินกลับ "วันสุดท้ายของการประลอง หากเจ้ายังอยู่ เจ้าต้องตายแน่!"
สิ้นเสียง สีหน้าของผู้คนโดยรอบก็เปลี่ยนไป
แข็งกร้าวเสียจริง!
กล้าพูดจาขนาดนี้ออกมาต่อหน้านี่นะ?
หลิวจุนหน้าซีดเผือด เหลือบมองแผ่นหลังของเจียงเสี่ยวไป๋แวบหนึ่ง แล้วเดินจากไปอย่างเงียบ ๆ
เขาตายไม่ได้
และก่อนจะเอาชนะเจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็ไม่อยากตาย!