“เสี่ยวไป๋ พวกเธอคือ?”
ซูจิ่นอวี๋ลุกขึ้นเป็นคนแรก เมื่อสายตาตกอยู่บนร่างของทั้งสาม รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้า
ทั้งสามมองซูจิ่นอวี๋แล้วนิ่งงันไปครู่หนึ่ง
งดงามเหลือเกิน!
“อ้อ พวกเธอสามคนคือคนที่ฉันหามาคุ้มครองพวกเธอ ส่วนพลังนั้นฉันยังไม่ได้ตรวจวัด แต่น่าจะไม่ธรรมดานะ!”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น
ยังไงเสียพวกนางก็เป็นคนของตำหนักหลบซ่อนโลก
แถมถูกผู้อาวุโสสองคนนั้นคัดเลือกไว้เมื่อคืน เขาเชื่อว่าพลังของทั้งสามไม่ธรรมดาแน่
พอดีเลย คนหนึ่งตามคุ้มครองหวังเชี่ยนเชี่ยนกับคนอื่น อีกคนตามหลินซืออวิ๋น และคนสุดท้ายตามซูจิ่นอวี๋
พูดพลางเจียงเสี่ยวไป๋ก็มองไปยังทั้งสาม พร้อมแนะนำซูจิ่นอวี๋และคนอื่น ๆ
ส่วนทั้งสามเมื่อได้ฟังว่าเจียงเสี่ยวไป๋แนะนำทีละคนว่าเป็นแฟนสาว ใบหน้าก็แดงก่ำไปด้วยความอัดอั้น สุดท้ายโค้งคำนับพลางกล่าวว่า: “คารวะท่านชายาของเจ้าตำหนักทั้งห้า!”
“ทั้งสามอย่าได้เกรงใจเลย จากนี้คงต้องรบกวนพวกท่านดูแลพวกเราด้วยนะ!”
ซูจิ่นอวี๋ยิ้มพลางเอ่ยชวนทั้งสามนั่งลงกินข้าวด้วยกัน
แม้ไม่รู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไปพบทั้งสามคนนี้มาจากไหน และยังเรียกเจียงเสี่ยวไป๋ว่าเจ้าตำหนักอะไรนั่น แต่ก็ควรมีมารยาทตามสมควร
ทั้งสามส่ายหน้าพร้อม ๆ กัน สุดท้ายเสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดังขึ้น: “ไม่เป็นไรหรอก นั่งลงกินด้วยกันเถอะ!”
“ขอรับ เจ้าตำหนัก!”
ทั้งสามได้ยินคำของเจียงเสี่ยวไป๋แล้วโค้งคำนับอย่างนอบน้อม ก่อนนั่งลงในครั้งนี้