ทะเลจิตของกงซินเยว่
หินสีดำก้อนหนึ่งลอยวนอยู่ แผ่ขยายออกมาพร้อมความลึกลับ
แหล่งกระดูก?
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้ว
แหล่งกระดูกที่เขาเคยเจอล้วนเป็นสีขาว แต่นี่เป็นสีดำ มันคืออะไรกัน?
ระหว่างที่เขาประหลาดใจ ก็สัมผัสได้ถึงพลังจิตของกงซินเยว่ที่ถูกดึงออกไป เขาจึงถอนตัวออกมาด้วยเช่นกัน
ลืมตาขึ้น สายตาจับจ้องไปที่กงซินเยว่ และสบเข้ากับดวงตาอำพันคู่นั้นพอดี
ชั่วขณะนั้นบรรยากาศเงียบงันลง
"คุณ..."
เสียงของกงซินเยว่ดังขึ้นก่อน
"อ๋อ ฉันเพิ่งมาได้เดี๋ยวเดียว เห็นคุณมีปัญหาก็เลยช่วยหน่อย!"
"คุณ..."
"อ๋อ ไม่ต้องห่วง ฉันไม่เป็นไร สบายดี!"
"คุณ..."
"อ๋อ ไม่ต้องรีบ เวลาแล้วแต่คุณเลย ฉันพร้อมออกเดินทางได้ทุกเมื่อ!"
"ฉัน..."
"เฮ้อ อย่ามัวคุณฉันๆ อยู่เลย ที่นี่ที่บ้านคุณปู่คุณ เรียกฉันว่าท่านอาเล็กเถอะ!"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น หลังจากพูดแล้วก็หยุดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ "แล้วก็ ดึกมากแล้ว รีบลุกเถอะ!"
พูดจบก็ลุกขึ้นเปิดผ้าม่าน พอกลับมาที่เตียงก็ยื่นมือไปจับผ้าห่มของกงซินเยว่ แล้วเปิดผ้าออกทันที
แต่เมื่อผิวขาวเนียนและส่วนที่เย้ายวนปรากฏต่อหน้าเจียงเสี่ยวไป๋
เขาชะงักไป
เขาอ้าปากค้าง
เขาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ชั่วขณะนั้นอากาศก็เงียบสงัด
ในหัวของเจียงเสี่ยวไป๋ดังเพลงที่ไม่ได้ยินมานานขึ้นมา
กลัวที่สุดก็คืออากาศที่เงียบงันขึ้นมากะทันหัน...
เจียงเสี่ยวไป๋กระเดือกน้ำลาย รู้สึกได้ถึงสายตาที่ราวกับจะฆ่าเขาได้ เหงื่อเย็นไหลออกมา เขายกมือขึ้นห่มผ้าให้กงซินเยว่ที่กำลังตกตะลึงอีกครั้ง แล้วพูดว่า "ฮ่าๆ ตาฉันเป็นอะไรไปนะ มองไม่เห็นอะไรเลย!"