เมื่อออกมาถึงข้างนอก
พลังวิญญาณของเจียงเสี่ยวไป๋ก็แผ่ขยายออกไปแล้ว
อาณาเขตของตำหนักน้ำแข็งนั้นไม่ใช่เล็ก ๆ การจะค้นหาใครสักคนไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
แต่ยังดีที่เขาเดินไปได้ไม่ไกลนัก ก็เห็นร่างของทั้งสองคน
ในศาลาที่อยู่ไม่ไกลนี่เอง
ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ นอกจากทั้งสองคนแล้ว เขายังเห็นอีกสองคนอยู่อีกฝั่งหนึ่งด้วย
เมื่อระยะห่างกระชั้นเข้ามา เขาก็มองเห็นชัด
บังเอิญเสียจริง
คือซือหยวนเฟยที่เขาเคยพบเมื่อคืนนี้นั่นเอง
และด้านหลังของซือหยวนเฟย เขายังเห็นชายชราคนหนึ่งอยู่ด้วย
เมื่อเขาเดินเข้าไป ซือหยวนเฟยเป็นคนแรกที่เห็นเขา คิ้วขมวดเข้าหากัน สีหน้าเย็นชาลงอย่างเห็นได้ชัด
สัตว์อสูรเลี้ยงของเขาถูกเจียงเสี่ยวไป๋ฆ่าตาย
ตอนนี้เขายังจำฝังใจอยู่เลย
แต่ในขณะที่เห็นเจียงเสี่ยวไป๋นั้น เขาก็โล่งใจไปพร้อมกัน
เพราะการที่เจียงเสี่ยวไป๋ปรากฏตัวที่นี่ ก็เป็นการพิสูจน์ได้มากพอแล้วว่าเมื่อคืนนี้เจียงเสี่ยวไป๋ก็ล้มเหลวเช่นกัน
นี่คือสันดานของมนุษย์
หากเขาประสบความสำเร็จ เขาจะเลือกมองคนอื่นตะเกียกตะกายไต่เต้าขึ้นไปอย่างสนุกสนาน เพราะนั่นคือความสุขอย่างหนึ่ง
และหากเขาล้มเหลว โดยธรรมชาติแล้ว ก็ย่อมหวังจะเห็นความล้มเหลวของคนอื่นเช่นกัน
เฮอะ เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้ทำให้เขาผิดหวัง
ตอนนั้นเองเจียงเสี่ยวไป๋ก็มาถึงศาลา ซือหยวนเฟยเดิมทีคิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เสียงของซานซานดังขึ้น กลับทำให้เขารู้สึกประหลาดใจ
"คุณเขย ท่านมาแล้ว!"
"คุณเขย?"
ซือหยวนเฟยตกใจไปชั่วขณะ
ในตอนนั้นเอง เขาก็พบว่าจีเฟิ่งซีลุกขึ้นยืน ใบหน้าพลันเต็มไปด้วยรอยยิ้ม