"ใช่ ฉันจัดการศพเอง!"
หลังจากเสียงของเจียงเกอเงียบลง เตาหลวงนามสกุลทังผู้นั้นสายตาเปล่งประกาย ลุกขึ้นยืนพูดว่า "เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหัน ตอนนั้นฉันจัดการศพเสร็จก็รายงานท่านตานเสวียนแล้ว!"
"อืม ดี!"
ตานเสวียนถึงได้พยักหน้า สายตามองไปที่หัวหน้าตานพูดว่า "ตอนนั้นเกิดเรื่องขึ้น ฉันก็ไปหาท่านเป็นคนแรก!"
"แล้วศพของคนในตระกูลไป๋ที่ตายไปล่ะ?"
หัวหน้าตานเอ่ยถาม
หลังจากเสียงของหัวหน้าตานเงียบลง สามคนของตระกูลไป๋ก็จ้องไปที่เตาหลวงทัง
ใช่ ถึงตอนนี้พวกเขายังไม่เห็นศพของคนในตระกูลที่ตายไปเลย
เตาหลวงทังได้ยินแล้วสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย พูดออกมาทันทีว่า "ฉันให้ลูกศิษย์ด้านล่างคนหนึ่งดูแลศพไว้ เดี๋ยวฉันให้เขาส่งมาเดี๋ยวนี้!"
พูดจบเตาหลวงทังก็หยิบโทรศัพท์ออกมาโทร หูวางสายลงก็เงยหน้ามองหัวหน้าตานพูดว่า "รอสักครู่ ศพจะถูกส่งมา!"
"อืม!"
หัวหน้าตานตอบรับเบา ๆ "งั้นก็รอกันเถอะ!"
เสียงเงียบลง ทั่วทั้งสถานที่ก็เงียบสงัด
แต่ไม่นานนัก เสียงหนึ่งก็ทำลายความเงียบนี้ขึ้น: "พวกเธอถูกกักบริเวณ ไม่มีใครรังแกพวกเธอใช่ไหม?"
เสียงนั้นดังขึ้น ทำให้ทุกคนจ้องมาที่เจียงเสี่ยวไป๋
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่สนใจสายตาเหล่านั้น มองเพียงเจียงเกอสามคน
เจียงเกอมองเจียงเสี่ยวไป๋แวบหนึ่ง พยักหน้าเบา ๆ "ไม่มีการรังแก!"
"อะไรนะไม่มีการรังแก!"
เจียงหยางที่อยู่ข้าง ๆ พอได้ยินก็คิดอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธมองไปที่เตาหลวงทัง "ไอ้หมอนี่ตอนนั้นมันยังตบหน้าเธออีกต่างหาก!"