"แกนี่มัน..."
สีหน้าผู้อาวุโสตระกูลเซี่ยงเต็มไปด้วยอารมณ์หลากหลาย ในที่สุดเขาก็...ควบคุมไม่อยู่ หลุดคำหยาบออกมา
เขาเห็นแววตาจ้องมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยโทสะ: "สี่คน? ใครให้ความกล้าแกมา?"
"ผมบอกแล้วว่า เหลียงจิ้งหรู่!" เจียงเสี่ยวไป๋พูดเรื่อยๆ
"เฮ้ย..."
"ท่านผู้อาวุโส..."
เสียงของเซี่ยงฉู่ดังขึ้น: "ทำไมต้องไปถือสากับเด็กด้วย? การแสดงฝีมือแต่ปาก มันมีประโยชน์อะไร?"
"ไม่, ฉันจริงจังนะ!" เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น
"เสี่ยวไป๋..."
ซูจวิ้นไอขึ้นอีกครั้ง
มันเกินไป...
มันเกินไปหน่อย เขาคิดว่าตัวเองในฐานะพ่อตาควรห้ามไว้บ้าง จึงเอ่ยขึ้นว่า: "ฉันว่าพอแค่ประลองกันเบาๆ พอสมควรก็พอแล้ว ทำตามที่ควรทำก็แล้วกันนะ!"
"พ่อตาครับ ท่านไม่ต้องช่วยพวกเขาหรอก ผมไม่อยากเสียเวลาแล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดพลางลุกขึ้นยืน มองทั้งสี่คนหนึ่งครั้ง แล้วเดินออกไปข้างนอก: "ไม่ขี้ขลาด ก็ตามมา!"
"น่าสนใจ!"
เซี่ยงฉู่ลุกขึ้นทันใด ถังเฟิงตามหลังไปติดๆ
ผู้อาวุโสตระกูลเซี่ยงเต็มไปด้วยความเดือดดาลเดินตามหลัง ผู้อาวุโสตระกูลถังเองก็ทำหน้าไม่สู้ดีนัก
ซูเหิง ซูจวิ้น ซูจิ่นอวี๋ อยู่ท้ายสุด
ในเวลานี้ พวกเขาข้ามสะพานน้ำ มาถึงพื้นที่โล่งกว้างด้านนอก
เจียงเสี่ยวไป๋ยืนอยู่ที่นั่น มองไปยังทั้งสี่คน: "มาพร้อมกันเลย!"
ผู้อาวุโสตระกูลเซี่ยงนี่โกรธแทบบ้า
เขาอยากจะตบให้หมอนั่นกระเด็นตายไปเลย
มันน่าโมโหเกินไปแล้ว
แต่เขาลงมือไม่ได้ ถ้าตบจนพิการ แล้วเซี่ยงฉู่จะได้แสดงฝีมือต่อได้ยังไง?
เขาจึงเลือกที่จะอดกลั้น