"ลูกชายแสนดี!"
เหลียงหย่าหลานได้ยินเจียงเสี่ยวไป๋เรียกแม่ ก็ยิ้มออกมา
ส่วนกงซินเยว่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ตะลึงไปเลย
พ่อแม่ของเธอ เปลี่ยนไปง่าย ๆ แบบนี้เหรอ?
มองสีหน้าลำพองใจของเจียงเสี่ยวไป๋ กงซินเยว่ขยับริมฝีปากแดง ไม่ได้พูดอะไรออกมา
เพราะดูจากสภาพของพ่อแม่แล้ว เหมือนจะพูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์
คิดถึงตรงนี้ ใบหน้าของกงซินเยว่อดไม่ได้ที่จะขึ้นสีแดงระเรื่อ
"มา ลูกชาย เรามาชนกันสักแก้ว!"
เสียงของกงเจี้ยนหงดังขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
"ได้ครับพ่อ!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า ยกแก้วเหล้าขึ้น
ตอนที่ทั้งสองชนแก้วกัน เจียงเสี่ยวไป๋ดื่มรวดเดียวหมด
กงเจี้ยนหงอาจจะเพราะดีใจ ก็เลยดื่มรวดเดียวหมดเหมือนกัน
จากนั้น ทั้งสองก็กินไปคุยเล่นไปเรื่อย ๆ
ระหว่างนี้ กงเจี้ยนหงอดไม่ได้ที่จะถามคำถามบางอย่างกับเจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้ง
และเจียงเสี่ยวไป๋ก็จะตอบรับจากมุมมองของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ
แนวคิดของเขาทำให้ทั้งกงเจี้ยนหงและเหลียงหย่าหลานรู้สึกทึ่ง
ดังนั้นเหล้าก็ดื่มกันอย่างสนุกสนานมากขึ้นเรื่อย ๆ ดื่มนานขึ้นเรื่อย ๆ
เหล้าที่แช่ไว้ หมดไปสองขวดติด
เห็นกงเจี้ยนหงเมาแล้วยังจะดื่มอีก เจียงเสี่ยวไป๋ก็ปฏิเสธตรง ๆ ทำท่าเมา
ใช่แล้ว ถ้าดื่มต่อไป เหลียงหย่าหลานกับกงซินเยว่คงจะไม่พอใจแน่
กงเจี้ยนหงเห็นสภาพเจียงเสี่ยวไป๋ก็หัวเราะอย่างอารมณ์ดี ไม่ดื่มต่อแล้ว และคุยกับเจียงเสี่ยวไป๋อีกนิดหน่อย