"คุณพ่อ คุณแม่"
บิดามารดาของกงซินเยว่ได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ ก็พากันชะงักไปชั่วขณะ
จากนั้นสายตาของทั้งสองก็หันไปจับจ้องที่ตัวกงซินเยว่โดยไม่ได้นัดหมาย
ส่วนกงซินเยว่ตอนนี้ก็อึ้งไปเช่นกัน ใบหน้าแดงระเรื่อ ริมฝีปากแดงขยับเล็กน้อย พูดตะกุกตะกัก
เจียงเสี่ยวไป๋
เขากล้าจริง ๆ หรือ
"เสี่ยวเยว่เอ๋ย พวกเธอสองคน..."
มารดาของกงซินเยว่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก มีสีหน้าจริงจัง
ส่วนบิดาของกงซินเยว่ สีหน้าเริ่มดูไม่ค่อยดีแล้ว
นี่แค่เจอกันครั้งแรกก็เรียกพ่อแม่เลย ดูจะกะทันหันเกินไปหน่อยไหม
ถึงแม้พวกเขาจะใช้ชีวิตอยู่ในต่างประเทศ
แต่ในส่วนลึกของจิตใจก็ยังยึดถือธรรมเนียมของหัวเซี่ย
การเรียกพ่อแม่ อย่างน้อยที่สุดก็ควรรอให้หมั้นหมายกันก่อนแล้วค่อยว่ากัน
กงซินเยว่ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะอธิบายอย่างไร
"นั่งลงก่อนแล้วค่อยคุยกันเถอะ"
เสียงของกงเจี้ยนหงดังขึ้น น้ำเสียงฟังดูไม่ค่อยดีนัก พูดจบก็เดินนำไปยังทิศทางของโซฟาในห้องนั่งเล่นก่อน
มารดาของกงซินเยว่มองลูกสาวของตัวเองแวบหนึ่ง แล้วก็เดินตามไป
"นายเรียกมั่วซั่วอะไรน่ะ"
กงซินเยว่ตอนนี้ถลึงตาใส่เจียงเสี่ยวไป๋ ดูจะโกรธอยู่บ้าง
นางดูออกว่า การที่เจียงเสี่ยวไป๋ทำอะไรกะทันหันเช่นนี้ ทำให้บิดามารดาของนางไม่ค่อยพอใจนัก
เจียงเสี่ยวไป๋ส่งสายตาวางใจได้ให้กงซินเยว่แวบหนึ่ง แล้วเป็นผู้นำทางมาถึงหน้าโซฟา วางของขวัญไว้บนโต๊ะ ยังไม่รีบนั่งลง
รอจนกระทั่งเสียงของกงเจี้ยนหงดังขึ้นว่า 'นั่งลงคุยกัน' เจียงเสี่ยวไป๋ถึงได้นั่งลงที่ฝั่งตรงข้าม