"ไม่สนใจจะสืบ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้าแล้วพูดว่า "ฉันก็ไม่มีเวลาเหมือนกัน!"
พูดจบเจียงเสี่ยวไป๋ก็ลูบขมับ ก่อนจะมองถงเซิ่งแล้วถามว่า "ทีนี้พูดถึงจุดประสงค์ที่นายมาที่นี่หน่อยสิ!"
"ดาบวิญญาณ!"
ถงเซิ่งพูดตรงๆ ว่า "คุณหนูถังสั่งให้ฉันเอาดาบวิญญาณมาให้ได้!"
"เหตุผลล่ะ?"
เจียงเสี่ยวไป๋ถามต่อ
"เหตุผลก็เพื่อปลดปล่อยถ้ำหลิงจี้ไง เพราะถ้ำหลิงจี้โดนดาบวิญญาณนี่ทำให้ปวดหัวไม่น้อย..."
"พูดความจริงมา!"
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินแล้วน้ำเสียงก็เย็นชาลงทันที
"ฮ่าๆ ล้อเล่นน่า!"
ถงเซิ่งสัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าของเจียงเสี่ยวไป๋ สีหน้าก็จริงจังขึ้นมา "คุณหนูถังไม่เคยพูด แต่ฉันพอเดาได้บ้าง!"
"อะไร?"
เจียงเสี่ยวไป๋ถาม
"เท่าที่ฉันรู้ ทางตะวันตกมีดินแดนที่ต้องใช้ของมีคมที่แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้นถึงจะทะลวงเข้าไปได้ และในนั้นมีหญ้าวิเศษที่ทำให้ดวงวิญญาณของคุณหนูถังหลอมรวมได้ดีขึ้น!"
ถงเซิ่งพูดแล้วก็เว้นจังหวะเล็กน้อย "เดิมทีคุณหนูถังไม่ต้องรีบร้อน แต่พอมีลูก... เธอต้องรีบหลอมรวมให้เสร็จ ไม่เช่นนั้นวิญญาณจะส่งผลต่อเด็ก!"
"ถึงขั้นที่วิญญาณที่ยังไม่หลอมรวมอาจแยกออกมาแย่งร่างเด็กตอนคลอดได้!"
"จริงๆ แล้วนายเป็นพ่อของเด็ก นายน่าจะทำเรื่องพวกนี้ได้ดีกว่า!"
"เอ่อ..."
เจียงเสี่ยวไป๋ตะลึงไปครู่หนึ่ง สีหน้าเผยรอยยิ้มขื่นอีกครั้ง
จริงๆ แล้วเขาไม่ได้สงสัยอะไรเลย
เพราะเขานึกถึงภาพราวกับความฝันนั้น