“เสี่ยวไป๋ มาทำอะไรตรงนี้?”
ตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋หยิบแว่นตาของหวังเชี่ยนเชี่ยนขึ้นมา ก็มีเสียงแหบแห้งดังขึ้น หลี่ชิวเดินออกมา
“อาจารย์เจียง!”
หลู่เสี่ยวหยู่เดินตามมาข้างหลัง ดวงตาโตสวยเปล่งประกายด้วยความดีใจ
เจียงเสี่ยวไป๋ยกมือทักทาย
แต่เขารีบหดมือกลับ เพราะในมือยังคีบเศษเสื้อของหวังเชี่ยนเชี่ยนอยู่ เขากระแอมแล้วพูดว่า “รุ่นพี่หลี่ เพื่อนร่วมชั้นหลู่!”
“อ้าว เชี่ยนเชี่ยนล่ะ?”
หลี่ชิวงงนิดหน่อย
เขาจำได้ว่าหวังเชี่ยนเชี่ยนรดน้ำสมุนไพรอยู่ตรงนี้
“อ้อ เธอมีธุระ…”
เจียงเสี่ยวไป๋กระแอม ถือแว่นตาเดินเข้ามา กระทืบเท้าไล่ดินแล้วตามหลี่ชิวกับพวกเข้าไปข้างใน
เขาไม่กล้าทิ้งเศษผ้า ยัดใส่กระเป๋ากางเกงเลย ส่วนแว่นตาไม่เป็นไร ถือไว้ในมือ คุยกับหลี่ชิวไปเรื่อย
หลี่ชิวชมเรื่องที่เขาทำที่ฮ่องกง
เจียงเสี่ยวไป๋เขินนิดหน่อย เลยเปลี่ยนเรื่อง คุยไปถึงแผนจะกลับเจียงหลิง
หลี่ชิวฟังแล้วก็ยิ้ม “เจียงหลิงเป็นที่ที่ดีนะ ฝากสวัสดีท่านปู่ทวดให้ด้วย!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเบา ๆ
ตอนนั้นเองก็มีเสียงฝีเท้า หวังเชี่ยนเชี่ยนเดินเข้ามาจากข้างนอก เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เป็นเสื้อเชิ้ตเรียบ ๆ กับกางเกงยีนส์ตัวหนึ่ง
ขาเรียวยาวโค้งงามก็เด่นชัดอีกครั้ง
แถมผมยังเปียก ดูก็รู้ว่าเพิ่งอาบน้ำมา