“ฮ่า ยังทำตัวลึกลับอีก!”
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นไช่จวินเผยพูดเช่นนั้น ความอยากรู้ในหน้าก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้น
ถ้าปกป้องคือสำนักใหญ่ หรือว่าในสำนักใหญ่มีอะไรซ่อนอยู่กันแน่?
แต่ไม่นานเขาก็ส่ายหัว
ความเป็นไปได้ที่จะเฝ้าของมีน้อยมาก เพราะถ้าเฝ้าของจริง คงไม่รับสมัครคนจากภายนอก
ตามที่หม่าซิงอวิ๋นพูด เจ้าสถาบันรุ่นก่อนก็เข้าไปในสำนักใหญ่
งั้นก็ไม่ใช่ของแน่
แต่ไม่ใช่ของ แล้วมันคืออะไรกัน
“ก็ลึกลับดีนั่นแหละ รออีกหน่อยเถอะ พอฉันขึ้นตำแหน่งก็รู้เอง!” ไช่จวินเผยยิ้มออกมา
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วอดส่ายหัวไม่ได้
ก็ไม่คิดมากอีก
ยังไงการปกป้องอะไรนั่น ก็ไม่เกี่ยวกับเขามากนัก
ตอนนี้ก็เปลี่ยนเรื่องคุยเล่นกับไช่จวินเผย
เช่นไช่จวินเผยเข้าวิหารวิญญาณได้ยังไง ฯลฯ
และคุยกันไปจนถึงสี่โมงกว่า
ตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋ชวนไช่จวินเผยกลับไปด้วยกัน
ไช่จวินเผยดูเวลาแล้วพูดว่า “คราวหน้าแล้วกัน เดี๋ยวผมโทรหา!”
พูดพลางโบกมือถือของตัวเอง
ครั้งนี้เขาเก็บบันทึกเบอร์ติดต่อของเจียงเสี่ยวไป๋ไว้
“ก็ได้!”
เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่ได้รั้งแกมบังคับ
ในเมื่อไช่จวินเผยอยู่ที่เยียนจิง ก็มีเวลาอีกมากแน่นอน
ออกจากร้านอาหาร ที่ลานจอดรถสวนสมุนไพรจีน ไช่จวินเผยขับรถออกไปเลย
เจียงเสี่ยวไป๋ดูเวลาอีกครั้ง ขับรถมุ่งหน้าไปทางคฤหาสน์
ระหว่างทางกลับ รอยยิ้มประดับบนใบหน้า
วันนี้เรื่องราวคลี่คลายได้สมบูรณ์แบบ แถมยังได้บัวหยินหยางมา นี่เป็นของแถมที่คาดไม่ถึงสำหรับเขา