"กลับบ้าน!"
ทั้งสองคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน ตอนนั้นซูจิ่นอวี๋พูดขึ้นหนึ่งประโยค แล้วทั้งสามก็เดินออกไปข้างนอก
หลินซืออวิ๋นขับรถไปตระกูลหลิน
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ภายใต้การนำทางของซูจิ่นอวี๋ ก็มาถึงห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง
สองชั่วโมงต่อมา เจียงเสี่ยวไป๋ตะลึงงัน
ซื้อของขวัญถุงใหญ่มากมาย
แถมยังเป็นเครื่องประดับของเด็กผู้หญิงทั้งนั้น
ครอบครัวซูจิ่นอวี๋มีผู้หญิงเยอะงั้นเหรอ?
แต่หลังจากนั้นก็เข้าที่เข้าทาง ซื้อของโบราณกับภาพเขียนตัวอักษรมา
จัดของขึ้นรถเสร็จ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ขับรถออกไปภายใต้การนำทางของซูจิ่นอวี๋
"ตื่นเต้นไหม?"
ระหว่างทาง ซูจิ่นอวี๋มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วถาม
"ไม่ตื่นเต้น!"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว
อาจเป็นเพราะซูจิ่นอวี๋ทั้งกายทั้งใจอยู่กับเขา
อาจเป็นเพราะทั้งคู่มีสัญญาหมั้นหมาย
หรืออาจเป็นเพราะตัวเขาเองก็มีความมั่นใจ เขาเลยนิ่งสุด ๆ!
ซูจิ่นอวี๋มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก เพียงแค่บอกทางต่อ
สองชั่วโมงผ่านไป
เจียงเสี่ยวไป๋ขับมาถึงชานเมือง สีหน้าอดไม่ได้ที่จะเจือด้วยความประหลาดใจพูดว่า "ไกลขนาดนี้เลยเหรอ?"
"อืม ออกห่างจากตัวเมืองมาหน่อย รู้จักเขาเซียงซานไหม?" ซูจิ่นอวี๋ถามด้วยความสงสัย
"ไม่รู้!" เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว
"เขตเขาซ่างซาน มีภูเขาลูกหนึ่งเป็นของเอกชนนะ!"
ซูจิ่นอวี๋เผยรอยยิ้มพลางพูดว่า "เมื่อก่อนเป็นของตระกูลพวกเรา ต่อมาก็ยกให้รัฐบาล!"
"สุดยอด!"
เจียงเสี่ยวไป๋ชื่นชมไม่หยุด
เขารู้ว่าที่ญี่ปุ่นมีภูเขาฟูจิเป็นของส่วนบุคคล... แค่ให้รัฐบาลดูแลเท่านั้น!