"พ่อ?"
ปากของเจียงเสี่ยวไป๋อ้าออกเล็กน้อย ค่อนข้างตกใจ
"ใช่ พวกนี้คือแม่ เรียกแม่สิ!" ซูจวิ้นพูดอีกครั้ง
สิ้นเสียง แปดคู่สายตาจับจ้องไปที่เจียงเสี่ยวไป๋
ปากของเจียงเสี่ยวไป๋อ้าออก
ซูจวิ้นไม่ได้ยินหรือว่าคำว่า "พ่อ" ที่เขาพูดออกมานั้นเต็มไปด้วยความตกใจและประหลาดใจ
นี่ตอบรับด้วยซะงั้น?
และหลังจากตอบรับแล้ว ถ้าเขาไม่เรียกต่อก็เกินจะอธิบายได้แล้ว ในเวลานี้จึงจำใจต้องกล้ำกลืนมองไปที่ทั้งแปดคนแล้วพูดว่า: "แม่!"
"อื้ม เสี่ยวไป๋ดีจริง นี่คือของขวัญจากแม่คนที่สองให้ลูก บัตรธนาคาร อยากได้อะไรก็ไปซื้อเอง!"
"นี่ของแม่คนที่สามให้!"
"อันนี้ของแม่คนที่สี่ให้!"
ไม่นาน ในมือของเจียงเสี่ยวไป๋ก็มีบัตรธนาคารสะสมอยู่เจ็ดใบ
สุดท้าย แม่ผู้ให้กำเนิดของซูจิ่นอวี๋ไม่ได้ให้บัตรธนาคาร แต่กลับนำหยกชิ้นหนึ่งส่งไปไว้ในมือของเจียงเสี่ยวไป๋
"หยกนี้เป็นของที่จิ่นอวี๋สวมใส่ติดตัวมาตั้งแต่เด็ก มอบให้ลูก ก็คือการมอบจิ่นอวี๋ไว้ในมือของลูกแล้ว!" แม่ผู้ให้กำเนิดของซูจิ่นอวี๋เอ่ยด้วยรอยยิ้ม เสียงนุ่มนวล
"ขอบคุณ... แม่!"
ครั้งแรกที่เจียงเสี่ยวไป๋หน้าแดงก่ำ มองดูหยกเนื้ออุ่นในมือ ในแววตามีประกายแปลก ๆ
การมอบหยกให้ นี่โดยพื้นฐานแล้วก็แสดงถึงการยอมรับ
หญิงสาวเผยรอยยิ้ม พยักหน้าอย่างยิ้มแย้ม แล้วนั่งลงที่เดิมอีกครั้ง
"รหัสคือวันเกิดของจิ่นอวี๋!"
ซูจวิ้นพูดยิ้ม ๆ ทิ้งไว้หนึ่งประโยค
เจียงเสี่ยวไป๋มองดูบัตรธนาคารในมือ พยักหน้าเบา ๆ
"อีกสักพักหาเวลาเถอะนะ พวกเราจะไปเจียงหลิงสักหน่อย รีบจัดการเรื่องแต่งงานให้แน่นอน!"