"เอ่อ..."
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นแมวจิ้งจอกเก้าหางกระโดดออกไปแล้วยังจ้องเขาด้วยสายตาแบบนั้น ก็พลันรู้สึกประหลาดใจ ก่อนจะอดถามไม่ได้ว่า "รู้สึกยังไง?"
"รู้สึกยังไง? เหอะ รู้สึก... เหมือนได้เจอบรรพชนของเผ่าแมวจิ้งจอกเก้าหางเลย!"
แมวจิ้งจอกเก้าหางกลืนน้ำลาย แววตาที่สั่นสะท้านยิ่งทวีขึ้นเรื่อย ๆ
ตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋ยืนอยู่ตรงนั้น ทำให้มันรู้สึกอยากคุกเข่าลงกราบ
และความรู้สึกนั้นก็ฝังลึกมาก ๆ
มันเป็นกลิ่นอายของผู้อยู่เหนือกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย
กลิ่นอายนี้ทำให้ส่วนลึกในสายเลือดของมันสั่นสะท้าน
ยังดีที่เจียงเสี่ยวไป๋ปล่อยกลิ่นอายออกมาไม่ลึกมากนัก
ถ้าลึกกว่านี้ เมื่อกี้มันรู้สึกว่าตัวเองอาจจะโขกหัวให้หลายที
เจียงเสี่ยวไป๋ค่อนข้างตกใจ คาดไม่ถึงว่าแค่เขาไปแตะเปลวไฟอสูรให้สั่นสะเทือนพลังวิญญาณ ก็เกิดปฏิกิริยารุนแรงถึงเพียงนี้
ถ้าหลอมรวมเข้าด้วยกันล่ะ?
เขาอยากลองดูมาก แต่พอเห็นท่าทีของแมวจิ้งจอกเก้าหางแล้ว เขาก็ล้มเลิก
แล้วรีบเก็บพลังวิญญาณกลับคืน
ตอนนี้เองทุกสิ่งทุกอย่างจึงกลับคืนสู่ภาวะปกติ
แมวจิ้งจอกเก้าหางกระโดดกลับขึ้นมาบนไหล่เขาแล้วพูดว่า "เอาจริงนะ นายรีบไปแดนในเถอะ เราว่าที่นั่นแหละคือโลกของนาย!"
พลังของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ทำเอาตะลึงพออยู่แล้ว
ตอนนี้ยังหลอมรวมเปลวไฟอสูรได้อย่างสมบูรณ์แบบอีก...
คิดแล้วขนลุก คิดแล้วขนฟู
เขตอสูร
สำหรับคนอื่นอาจเป็นแดนต้องห้าม
แต่สำหรับเจียงเสี่ยวไป๋ มันคือสวรรค์ชัด ๆ