"ไฟต้นกำเนิดนั่นข้าไม่รู้ว่าคืออะไร"
มั่วหงเฉินมองเจียงเสี่ยวไป๋ที่กำลังโค้งคำนับไปทางซากรูปปั้น และกล่าวขึ้นว่า "แต่เจ้าสำนักรุ่นแรกคอยปกปักรักษามาโดยตลอด แสดงว่ามันสำคัญมาก ข้าหวังว่าเจ้าจะดูแลรักษามันอย่างดีเช่นกัน"
"ไม่มีใครเอาไปได้"
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำของมั่วหงเฉินก็เงยหน้าขึ้น สีหน้าเย็นชา "ใครก็ไม่ได้ทั้งนั้น"
พลางกล่าวด้วยสีหน้ามุ่งมั่น
เขาเชื่อว่าตัวเองจะปกปักรักษาได้อย่างดี
"เช่นนั้นก็ดีนัก"
มั่วหงเฉินฟังคำของเจียงเสี่ยวไป๋ก็หัวเราะอย่างเบิกบาน จากนั้นสายตาก็จ้องไปทางด้านในอีกครั้ง พลางกล่าวว่า "รูปปั้นข้าจะสร้างขึ้นใหม่สักองค์ รื้อกำแพงออก แล้วจัดให้ที่นี่เป็นสถานที่สักการะของสำนัก"
"เรื่องเงินข้าออกเอง"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น
"ฮ่าฮ่า ไม่ต้องหรอก"
มั่วหงเฉินยิ้มกว้าง "ค่าสร้างรูปปั้นสักองค์ สำนักเรายังรับผิดชอบไหว"
ว่าแล้ว มั่วหงเฉินก็มองดูท้องฟ้า "เอาล่ะ เวลาก็ไม่น้อยแล้ว พวกเจ้ารีบกลับไปพักผ่อนเถอะ"
พูดจบ มั่วหงเฉินก็ตบไหล่เจียงเสี่ยวไป๋เบา ๆ แล้วหมุนตัวจากไป
เจียงเสี่ยวไป๋มองตามมั่วหงเฉินก่อนจะหันกลับไปมองซากรูปปั้นอีกครั้ง แล้วจึงพาเฉิงหยวิ่นและจีเฟิ่งซีออกมา
ระหว่างทางกลับ พวกเขาพบถานจิ่งและเฮ่อหยางเดินสวนมา
ตอนนี้ทั้งสองไม่รีบไม่ร้อนเลยสักนิด
บางทีในความคิดของทั้งคู่ สองคนจะจัดการรูปปั้นได้โดยไม่มีปัญหาใด