"ราชาแร้ง? พวกแกชนเผ่าเถื่อนเป็นแค่สัตว์เดรัจฉาน!"
ดวงตาของเจ้าสำนักปีศาจหดเกร็ง สิ่งที่มันเกรงกลัวไม่ใช่ปืนใหญ่
ไม่ใช่ลำแสงกระบี่
แต่เป็นราชาแร้งทั้งห้าตัวนั้นต่างหาก
สิ่งนี้มันรู้จัก และรู้จักมันเป็นอย่างดี!
พลังของพวกมันน่ากลัวถึงขีดสุด
แต่โชคยังดีที่ภายนอก ถึงพลังของราชาแร้งจะลดลงตามเวลาที่ผ่านไป
แต่มันถูกจำกัดด้วยโซ่เหล็กนี่ ในเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสิ่งนี้ ก็ได้แต่ยอมให้มันจัดการตามอำเภอใจ!
ดังนั้น ดวงตาของมันวูบไหว ก่อนจะจ้องไปที่เจียงเสี่ยวป๋ายด้วยความโกรธ "นาย...นายอยากคุยอะไร!"
"ผมอยากให้ท่านฟังผมต่อจากนี้!"
เจียงเสี่ยวป๋ายพูดตรงๆ
"อย่างนายฝันไปเถอะ!"
ดวงตาของเจ้าสำนักปีศาจยิ่งโกรธจัด
เจียงเสี่ยวป๋ายเลิกคิ้วขึ้น มองไปที่เจ้าสำนักปีศาจ "งั้นก็ได้ ขอโทษล่วงหน้าที่รุ่นน้องจะต้องจัดการท่านให้ตายคามือ!"
เจ้าสำนักปีศาจชะงักไป
ให้ตายเถอะ
นี่มันเป็นการข่มขู่ชัดๆ เลยนะ
เมื่อเห็นราชาแร้งรอบด้านยกมือขึ้น พลังอันน่าสะพรึงกลัวล็อกไปที่ตัวมัน เจ้าสำนักปีศาจจึงตะโกนด้วยความโกรธ "เดี๋ยวก่อน!"
เจียงเสี่ยวป๋ายเลิกคิ้ว ขยับวิญญาณชนเผ่า ราชาแร้งทั้งห้าตัวหยุดพร้อมกัน
อันที่จริง หากเจ้าสัตว์ร้ายตัวนี้ไม่เอ่ยปาก พอถึงจังหวะสุดท้าย เขาก็ไม่กล้าลงมือจริงๆ หรอก
เพราะถึงแม้จะไม่มีใครกล้าเข้ามาใกล้เพราะเสียงคำรามของเจ้า beasts ร้ายตัวนี้ แต่ถ้าเสียงดังเกินไป ก็อดไม่ได้ที่จะดึงดูดความสนใจของผู้คน
เจ้าสำนักปีศาจจ้องเจียงเสี่ยวป๋ายด้วยสายตาเย็นชา "ข้าฟังนายได้ แต่นายต้องเอาโซ่เหล็กนี่ออกให้ข้า!"
ตอนที่เจียงเสี่ยวป๋ายใช้ลำแสงกระบี่เมื่อครู่นี้ มันสัมผัสได้ถึงพลังของจิตวิญญาณดาบสวรรค์ได้อย่างชัดเจน