คืนนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้น
วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าค่อย ๆ สว่าง
เจียงเสี่ยวไป๋ที่กำลังหลับสนิท ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
หลังจากลุกขึ้นมา เขาก็นวดขมับก่อน จากนั้นมองดูสภาพแวดล้อมรอบตัว ก็รู้สึกจนใจเล็กน้อย
เมื่อคืนสภาพร่างกายเสียสมดุลหนักเอาเรื่องเลยนะ
ไม่อย่างนั้นเขาไม่ถึงกับหมดสติ
สูดกลิ่นหอมจาง ๆ จากผ้าห่ม เจียงเสี่ยวไป๋มีแววตาประหลาด
แปลกจัง
เมื่อคืนเขายั่วโมโหจีเฟิ่งซีขนาดนั้น ผู้หญิงคนนั้นกลับไม่โยนเขาออกไป แถมยังให้เขาอยู่พักในห้องนี้
แถมยังอุตส่าห์ห่มผ้าให้อีก?
ควบคุมอารมณ์ได้ในเวลาสั้น ๆ ขนาดนั้นเลยหรือ?
เขาส่ายหัว ลุกขึ้นชั่วคราว หลับตาฝึกลมปราณ
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋ลืมตาพูดว่า "เข้ามา!"
สิ้นเสียง จีเฟิ่งซีก็เดินเข้ามา
พอเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ตื่นแล้ว ดวงตาคู่สวยก็มีประกายวูบ จากนั้นก็เดินเข้ามา วางนมแก้วหนึ่งไว้ข้าง ๆ พลางว่า "นม ดื่มให้สดชื่น!"
"ขอบคุณ!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดพลางกวาดตามองจีเฟิ่งซีตั้งแต่หัวจรดเท้า "ว่าแต่ พี่ใหญ่ หลังจากรักษาเมื่อคืน เป็นอย่างไรบ้าง?"
เมื่อคืนรักษาเสร็จ แต่เขายังไม่ได้จับชีพจรผู้หญิงคนนี้
เลยไม่รู้รายละเอียดว่าเป็นอย่างไร
"พี่บ้าอะไรเล่า!"
จีเฟิ่งซีพูดด้วยสีหน้าสงบนิ่งมาก แต่หว่างคิ้วกลับฉายแววประหลาด "ฉันรู้สึกถึงอุณหภูมิแล้ว!"