"ไม่ได้ล้อนายเล่นนะ นี่แหละต้นธาตุกระดูก!"
ชายชราพูดโดยที่หน้าตาเฉยเมย ไม่แดงแม้แต่น้อย "ไม่เชื่อนายถามดิ๊ฟดูสิ!"
"ใช่แล้ว แค่เก็บไว้นานไป พลังงานมันเลยสูญสลายไปหมดเท่านั้นเอง!"
ดิ๊ฟยกยิ้มมุมปาก หัวเราะพลางพยักหน้าอยู่ข้าง ๆ "แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา เพราะมันคือต้นธาตุกระดูก แถมยังเป็นต้นธาตุกระดูกที่หายากมากด้วย!"
"บ้าอะไรกัน นี่มันแหวนชัด ๆ!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองของในกล่องด้วยสีหน้าพูดไม่ออก
ใสดุจคริสตัล มีสีฟ้าอมน้ำเงินจาง ๆ
ถึงจะสวยมาก
แต่มูลค่าก็เทียบกับต้นธาตุกระดูกไม่ได้อยู่ดี
"นี่นายไม่รู้เรื่องเลย นี่คือแหวนกระดูก!"
ชายชรามองเจียงเสี่ยวไป๋ ก่อนจะกระแอมแล้วอธิบาย "มันสร้างมาจากต้นธาตุกระดูก!"
"นายสร้างขึ้นมา?"
เจียงเสี่ยวไป๋มองชายชราด้วยสายตาดูแคลนเต็มหน้า
"ไม่ใช่ข้าสักหน่อย!"
ชายชราทำหน้าเก้อเขินเต็มที่ "นี่เป็นของที่หัวหน้าเผ่าแดนตันรุ่นที่ 17 ทิ้งไว้ตอนที่ดำรงตำแหน่งเจ้าสถาบันกิตติมศักดิ์ที่นี่!"
"ตอนนั้นพลังงานยังบริสุทธิ์และเข้มข้นมาก แต่ก็อย่างที่ดิ๊ฟว่าเมื่อกี้แหละ เก็บไว้นานไป พลังงานเลยสูญสลายไปหมด แต่นายจะปฏิเสธความจริงที่ว่ามันคือต้นธาตุกระดูกไม่ได้!"
"ถูกต้อง!"
ดิ๊ฟก็พยักหน้าอยู่ด้านข้าง
"ในเมื่อตอนนั้นพลังงานยังบริสุทธิ์เข้มข้น ทำไมตอนที่มันกำลังสูญสลายถึงไม่หาคนมาหลอมรวมดูล่ะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ถามด้วยความสงสัยเต็มหน้า
ต้นธาตุกระดูกถ้าอยู่ข้างนอก พลังงานก็จะค่อย ๆ สูญสลายไปเรื่อย ๆ จริง แต่ถ้าถูกคนหลอมรวมได้ ก็จะสามารถดูดซับและฟื้นฟูพลังงานได้ ไม่น่าจะเกิดสภาพแบบนี้ขึ้น