"ฉันนี่โชคดี?"
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้ว ก่อนจะหัวเราะออกมา
ที่โชคดีน่าจะเป็นผู้ชายคนนี้มากกว่า
แต่จู่ ๆ เจ้านี่ก็พุ่งออกไปหมายความว่าไง?
ขณะครุ่นคิด ดูเหมือนเขาจะเดาจุดประสงค์ที่ชายคนนั้นจากไปกะทันหันได้
คงไปตามหาหายนะน้ำแข็ง
ใช่แล้ว
ถ้าคนคนนี้มีพลังงานปฐมภูมิแห่งไฟอยู่จริง ก็ย่อมไม่หวั่นเกรงความหนาวเหน็บ
หรือว่าจะคิดรับมันสักสิบลูก แล้วเอาชนะรุ่นก่อนของตำหนักน้ำแข็ง เพื่อตามหารูปสลักน้ำแข็งที่ว่า?
ขณะคิด เขาก็ตามไปโดยไม่ลังเล
ผ่านไปครู่หนึ่ง บริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยหมอกหนาทึบ ยิ่งลึกเข้าไป หมอกยิ่งหนาหนักจนมองไม่เห็นอะไรไกลเกินไม่กี่เมตร
และอุณหภูมิที่นี่ก็ต่ำจนน่าตกใจยิ่งกว่า
หนอนน้ำแข็งในร่างของเขาแสดงอาการตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ตอนนี้เขายิ่งมั่นใจว่าหายนะน้ำแข็งจะปรากฏขึ้นในบริเวณนี้
เพิ่งคิดมาถึงตรงนี้ หมอกหนาเบื้องหน้าก็หดตัวลงกะทันหัน พลังงานสีขาวสายหนึ่งพุ่งเข้าใส่ร่างของเขาราวกับสายฟ้าแลบ...
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นพลังงานนั้น รูม่านตาก็หดเล็กลง
เร็วกว่าที่คิดอีก!
ขณะที่เขากำลังเตรียมตัวหลบ ดวงตาก็หรี่ลงเล็กน้อย
โดยไม่ทันตั้งตัว
เจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้ว มันเกิดอะไรขึ้น?
ทันใดนั้นเอง หนอนน้ำแข็งก็พลันปั่นป่วน ฉายแววโลภโมโทสันออกมาอย่างเห็นได้ชัด
หรือเจ้านี่จะเป็นหายนะน้ำแข็ง?
เจียงเสี่ยวไป๋เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
เดิมทีเขาคิดจะหลบ แต่กลับลังเลและเลือกที่จะรับไปเต็ม ๆ