"ฉันเจอก่อนนะ!"
ชายหนุ่มคนนั้นหยอกล้อสัตว์สีขาวตัวเล็กที่อยู่บนตัวเขา แล้วสายตาก็จับจ้องไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ ใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยนเอ่ยว่า "เพื่อนคงไม่ฉกของฉันไปหรอกใช่ไหม?"
เจียงเสี่ยวไป๋ประเมินชายผู้นั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า
ดูท่าทางภูมิฐาน สวมชุดยาวสีขาว ซึ่งสำหรับยุคปัจจุบันถือว่าหายากมาก
ที่ก่อนหน้านี้หญิงชราข้างนอกบอกว่ามีคนเข้ามา คงเป็นคนนี้ใช่ไหม?
ดูลักษณะแล้วใจเย็นใช้ได้
ในดินแดนหนาวเหน็บเช่นนี้ยังแสดงท่าทีเช่นนี้ได้ คงไม่ธรรมดา
เพราะยังไงซะก็เป็นคนของประตูวิญญาณ
กล้าเข้ามา ต้องมีอะไรเป็นที่พึ่งอยู่แล้ว
ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด เจียงเสี่ยวไป๋ก็ชำเลืองมองตัวเซเบิลขาวบนไหล่ของชายหนุ่ม ก่อนจะพูดพร้อมรอยยิ้มว่า "ไม่ฉก ทุกอย่างที่นี่ไม่มีเจ้าของ! ใครเจอก่อนก็ของคนนั้น!"
ชายหนุ่มยิ้มบางๆ แล้วก็จากไป
เจียงเสี่ยวไป๋มองตามหลังของชายผู้นั้น พลางขมวดคิ้ว
ไม่พอใจก็ต้องมีบ้าง
ต่อให้มันจะเป็นสิ่งที่เขาเจอก่อน แต่ไอ้หมอนี่ก็อาศัยความเร็วของเจ้าเซเบิลขาวนั่นเองถึงชนะได้
แต่แค่ครั้งเดียวก็พอแล้ว
ต่อไปถ้าเขาระวังตัว เจ้าเซเบิลขาวก็อย่าหวังจะฉกฉวยอีกได้เลย
ระหว่างที่ยังครุ่นคิด เขาก็ค้นหาต่อ
เมื่อเขาเจอเมล็ดพันธุ์น้ำแข็งเม็ดแรกที่นี่ เขาก็เชื่อว่าจะต้องหาเม็ดที่สอง สาม หรือมากกว่านั้นเจออีก
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
หนอนน้ำแข็งเกิดปฏิกิริยาขึ้น ในไม่ช้าเขาก็พบเมล็ดพันธุ์น้ำแข็งอีกเม็ดหนึ่ง
มันเกาะอยู่บนพืชชนิดเดียวกัน
แต่ในจังหวะที่เขาพุ่งตัวเข้าไป เงาสีขาวก็ปรากฏขึ้น
เจียงเสี่ยวไป๋แววตาเย็นวาบ สนามแรงโน้มถ่วงและพลังจิตพลุ่งพล่านออกไปพร้อมกัน ในชั่วขณะที่เซเบิลขาวเชื่องช้าลง เจียงเสี่ยวไป๋ก็ถีบเข้าให้หนึ่งที