"เฮ้อ……"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว
อันที่จริง……เขาก็ค่อนข้างรอคอยให้อีกฝ่ายแข็งแกร่งกว่านี้อีกหน่อย
แม้ว่ายิ่งสูงโอกาสที่ไฟหลีจะปะทุก็ยิ่งมาก
แต่หากพลังภายในของเขาแตะถึงขั้นเก้า ความน่ากลัวที่พุ่งพรวดขึ้นนั้นแม้แต่ตัวเขาเองยังหวาดหวั่น!
กับพลังภายในที่ต่ำกว่าขั้นเก้า มันคนละมิติกันเลยทีเดียว!
แต่น่าเสียดาย คนที่ทำให้เขาถึงขั้นรู้สึกถึงวิกฤตและแตะขั้นเก้าได้นั้นยังไม่เคยปรากฏตัว……
ส่ายหัวแล้ว เขาก็ไม่ได้สนใจชายผมทองนั่นอีก
หันหลังเดินเข้าห้องน้ำ อุ้มจูชางที่สลบอยู่ออกมา แล้วเดินออกไปข้างนอก
ขณะที่อีกด้านหนึ่ง
มู่เคอถูกซัดกระเด็น กระอักเลือด หน้าซีดเผือด
สมาชิกหน่วยพลังพิเศษอีกหลายคนก็มีสภาพคล้ายกัน
มีเพียงจั๋วหนานที่ยังยืนหยัดอยู่ตรงนั้น
กระสุนวิถีเด้งสะท้อนอย่างรวดเร็ว
อันที่จริงตัวเขาเองก็รู้ดีว่าเป็นเพียงการถ่วงเวลาเท่านั้น
ไอ้หมอนี่ที่ตามขึ้นมามันแข็งแกร่งเกินไปแล้ว
"มาเลย มารับศีลล้างบาปจากท่านพ่อซะ!"
จั๋วหนานบ้วนก้นบุหรี่ทิ้ง สูดลมหายใจเฮือกหนึ่งพลางยิงปืนในมือดังสนั่นอีกครั้ง
กระสุนนัดสุดท้ายแล้ว
ปั้ง!
เสียงคมชัดดังขึ้น กระสุนเริ่มกระดอน มุมแล้วมุมเล่าพุ่งใส่เงานั่นอย่างรุนแรง
หลิวจุนสีหน้าเรียบเฉยยิ่ง ท่ามกลางประกายเย็นชา มือยกขึ้นโดยตรง
สองมือเคลื่อนไหว เกิดเป็นภาพเงาซ้อน
เมื่อกระสุนหยุดนิ่ง มือของหลิวจุนก็หยุดลงในชั่วขณะนั้นเช่นกัน