บนเวทีของสนามกีฬารังนก เหล่านักเต้นกำลังแสดงอยู่
ผู้ชมกว่าแปดหมื่นคนชมอย่างเพลิดเพลินโดยไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ
ในบริเวณรอบนอก ภายในทางเดินไปห้องน้ำแห่งหนึ่ง เจียงเสี่ยวไป๋หยุดเดิน มองดูชายผมทองที่ค่อยๆ วางจูชางที่สลบอยู่ลงข้างๆ ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย
"คุณหนูถังบอกว่าคนที่ลักพาตัวเด็กสาวคนนี้มาแล้วจะตามหาฉันทัน คนนั้นก็คือเจียงเสี่ยวไป๋!"
เสียงของชายผมทองดังขึ้น ภาษาจีนของเขาคล่องแคล่วมาก สายตามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า "นายน่ะเหรอ?"
"ใช่!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า แสงเย็นเฉียบวูบวาบในดวงตา
ดูเหมือนจะไม่ตรงกับที่เขาคาดการณ์ไว้นัก
เป้าหมายของมือสังหารคนนี้... ดูเหมือนจะเป็นเขา!
"โอ้ ขอแนะนำตัว ผมชื่อ..."
"ฉันไม่สนใจฟังนายพล่าม!"
เจียงเสี่ยวไป๋ขัดจังหวะอีกฝ่ายแล้วพูดว่า "อยากสู้กับฉันก็ตรงๆ เลย อย่าเสียเวลาเลยดีไหม?"
ชายผมทองอึ้งไปเล็กน้อย รอยยิ้มกว้างขึ้น "คนอื่นเขาเรียกฉันว่า 'เทพมรณะ'"
สิ้นเสียง รอยยิ้มมุมปากของชายผมทองปรากฏความเย้ยหยัน ทันใดนั้นก็เคลื่อนไหว
เร็วเกินไป อากาศเกิดระเบิดดังสนั่น
พื้นแตกละเอียด
ตูม!
เจียงเสี่ยวไป๋ยกมือขึ้น กำหมัดหนึ่งไว้ คลื่นลมอันน่าสะพรึงกล้วหมุนวนไปรอบทิศ
รอยยิ้มของเจียงเสี่ยวไป๋ตอนนี้สดใสขึ้นมา
มือสังหารคนนี้พ้นจากระยะของจูชางแล้ว
เขาก็โล่งใจได้
รูม่านตาของชายผมทองหดลงเล็กน้อย แต่วินาทีต่อมา ร่างกายเขาสั่นสะท้าน
นั่นไม่ใช่ความกลัว!
นั่นคือความตื่นเต้น