"ใช่ ฉันมาจากสำนักโลหิตสังหาร!"
ชายชุดแดงได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
เขาไม่รู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋กับสำนักโลหิตสังหารมีเรื่องบาดหมางกันหรือเปล่า
แต่พูดออกไปแล้ว ก็ทำได้แค่ฝืนทนพูดต่อไป: "ถ้าปล่อยข้าไป ข้าเป็นหนี้บุญคุณท่านหนึ่งเรื่อง"
"บุญคุณ? นายคิดว่าบุญคุณของนายมีค่ามากกว่าผู้หญิงคนเมื่อกี้หรือไง?"
เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองอีกฝ่าย น้ำเสียงดูจนใจ
จริงๆ เขาคิดจะฆ่าอีกฝ่ายจริงๆ
แต่พอได้ยินชื่อสำนักโลหิตสังหาร ความคิดฆ่าก็หายไปทันที
เพราะมู่เค่อ ที่อยู่ข้ามมิติ คือเจ้าแม่ของสำนักโลหิตสังหาร
แต่เขาไม่ได้พูดออกไปตรงๆ
"นี่..."
ชายชุดแดงสีหน้าเปลี่ยนไป
เรื่องบุญคุณ เขาสู้ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้จริงๆ
เพราะผู้หญิงคนนั้นเป็นศิษย์ของปรมาจารย์เทียนซือ
สำนักโลหิตสังหารแม้ไม่ธรรมดา แต่เทียบกับปรมาจารย์เทียนซือก็ยังห่างชั้น
แต่ที่นอกเหนือจากนี้ เขาไม่รู้จะพูดอะไร
เพราะเขาที่นี่ไม่มีของที่มีค่าเทียบเท่ากับหยกโบราณแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์
"งั้นแบบนี้ก็แล้วกัน ขอเหตุผลที่ไม่ฆ่านายสักข้อ!"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้นอีกครั้ง
ชายชุดแดงสมองหมุนเร็วสุดชีวิต สุดท้ายกัดฟันพูดว่า "ข้า... ข้ามองออกว่าเจ้าไม่คุ้นเคยกับแถบจงโจว ข้า... ข้ายอมเป็นคนนำทางให้เจ้าเป็นไง?!"