วันรุ่งขึ้น
เจียงเสี่ยวไป๋ค่อย ๆ ตื่นขึ้นมา ยังไม่ทันลืมตา ก็ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมาแตะจมูก
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง พอเปิดตาก็เห็นดวงตาคู่หนึ่งของเสี่ยวอีกำลังจ้องมองเขา และในตอนนั้นเอง เขาก็มองเห็นตราประทับกลางหน้าผากของเสี่ยวอีหายไปพอดี
เอ่อ…
เจียงเสี่ยวไป๋นิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนที่เสียงของเสี่ยวอีจะดังขึ้น: "คุณตื่นแล้วเหรอ!"
พูดจบ ใบหน้างดงามของเสี่ยวอีก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้ว แล้วถึงได้สังเกตว่าตอนนี้ฟ้าสว่างขนาดนี้แล้ว อันที่จริงก็เที่ยงแล้ว
เขาหลับมานานขนาดนั้นเลยเหรอ?
ตอนนี้เขาอดคิดถึงเรื่องที่ร่างวิญญาณระเบิดเมื่อคืนไม่ได้ มันน่าจะเกี่ยวข้องกัน
"เป็นไงบ้าง รู้สึกดีใช่ไหมล่ะ?"
แมวเก้าหางกระโดดมาเกาะไหล่เจียงเสี่ยวไป๋ แล้วหัวเราะร่า: "กอดคนอื่นมาซะนาน!"
พูดพลางสายตาก็มองไปทางเสี่ยวอี
วันนี้เสี่ยวอีตื่นเช้ามาก แต่หลังจากตื่นแล้ว เมื่อเห็นสภาพของเจียงเสี่ยวไป๋ ก็ยังคงใช้ตราประทับต้นกำเนิดของตัวเองช่วยบำบัดฟื้นฟูให้เจียงเสี่ยวไป๋ต่อ
ซึ่งการบำบัดนี้ดำเนินมาจนถึงตอนนี้
ไม่อย่างนั้นถ้าพึ่งแต่ตัวเจียงเสี่ยวไป๋เอง คงตื่นช้ากว่านี้อีก
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำพูดของแมวเก้าหางแล้ว ก็รู้สึกเขินนิดหน่อย แต่หลังจากนั้นก็อบอุ่นในใจ มองไปทางเสี่ยวอีแล้วพูดว่า: "ขอบใจนะเสี่ยวอี!"
เสี่ยวอีได้ฟังก็รีบส่ายหัว: "คุณไม่ต้องเกรงใจหรอก!"
พูดไปด้วย เสี่ยวอีก็กระโดดออกจากอ้อมกอดของเจียงเสี่ยวไป๋ จัดผ้าคลุมของตัวเองไปด้วย