โหวชิงถามด้วยสาเหตุใด
เหตุผลนั้นง่ายมาก
เขาจำได้ว่าตอนที่ตนตกลงมา แม้ในช่วงเวลาคับขันที่สุดจะกระตุ้นชุดเกราะได้ แต่หลังจากถึงพื้น ทั้งร่างก็เจ็บปวดระบมไปหมด ขยับตัวไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
แต่ตอนนี้เขากลับเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่ว ไม่มีความรู้สึกเจ็บแม้แต่นิดเดียว
ถ้าไม่มีหมอฝีมือฉกาจฉกรรจ์ละก็ ไม่มีทางที่จะรักษาเขาจนหายดีได้ภายในเวลาอันสั้นเช่นนี้แน่
ซูเสี่ยวไป๋ดูเหมือนจะเป็นหมอระดับเก้า
บวกกับตอนอยู่บนรถนั้น ความสนิทสนมของเฉียนหยาง
เขาจึงอดถามออกมาไม่ได้
และเมื่อเขาปริปากถามขึ้น สายตาของชายวัยกลางคนและซินเหลียนก็พากันมาจับจ้องอยู่ที่เจียงเสี่ยวไป๋
โดยเฉพาะซินเหลียน
ถึงตอนนั้นเขาจะพูดว่าซูเสี่ยวไป๋ไว้ชีวิตเขาหรืออะไรทำนองนั้น แต่เขาก็ยังไม่กล้ายืนยันว่าเจียงเสี่ยวไป๋คือซูเสี่ยวไป๋คนนั้นจริงหรือไม่
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นสายตาของทั้งสามคนจับจ้องมาที่ตน ในที่สุดก็ยิ้มพลางกล่าวว่า "ก็แค่ชื่อลมๆ แล้งๆ เท่านั้น มันจะโด่งดังขึ้นมาได้ ตัวผมเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกัน!"
สิ้นเสียง โหวชิงก็อ้าปากค้าง
เป็นอย่างนั้นจริงๆ ด้วยสินะ?
ฮ่าๆ...
ก็หมายความว่า ในตอนนั้นตัวเขาเองนี่ เคยพยายามจะลอบทำร้ายคนที่ดูเหมือนจะเป็นปรมาจารย์เทียนซือ หมอระดับเก้าอยู่หรือ?
จะมาล้อกันเล่นรึไง?
ต่อให้ตอนนั้นมีเขาอีกเป็นร้อยคน ก็คงไม่มีทางเข้าใกล้ตัวเจียงเสี่ยวไป๋ได้เลยกระมัง?
"สุดยอด!"
เสียงของชายวัยกลางคนดังขึ้น มองดูเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยแววตาเปี่ยมไปด้วยความเคารพเลื่อมใส
ในแวดวง ไม่ว่าจะเป็นจอมปราชญ์หรือหมอ ต่างก็เป็นที่เคารพนับถือทั้งนั้น
ยิ่งไปกว่านั้น ฝีมือของตัวเจียงเสี่ยวไป๋เองยังน่ากลัวถึงเพียงนี้!
เจียงเสี่ยวไป๋ถูกทั้งสามคนจ้องมองจนรู้สึกเก้อเขินขึ้นมาเล็กน้อย ใบหน้าภายใต้ผ้าคลุมเต็มไปด้วยสีหน้าจนใจ จึงเปลี่ยนเรื่องไปคุยเรื่องอื่น