“ท่านชายบัคส์ กลับมาแล้วเหรอครับ!”
หน้าตึก ระหว่างที่เจียงเสี่ยวไป๋ลังเลอยู่ว่าจะเดินเข้าไปดูข้างในเลยดีไหม ก็เห็นร่างสองคนเดินมา
เจียงเสี่ยวไป๋เงยหน้าขึ้นมอง เห็นว่าคนทั้งสองตัวสูงต่างกัน
หน้าตาโอเคอยู่ แต่ทว่าให้ความรู้สึกเจ้าเล่ห์เฉียบพรวดอยู่เต็มหน้า
พอเข้ามาใกล้ สายตาทั้งคู่ก็แอบกวาดมองร่างจริงของหนานเอียนและจือชิงหรงสองสามครั้ง เห็นได้ชัดว่าแฝงแสงวาวอยู่เต็มดวงตา
“ท่านชายบัคส์ หาสุดยอดแบบนี้มาจากไหนถึงสองคน?”
ชายคนหนึ่งพูดไม่ยั้ง “ยังซะอีก เป็นสาวตะวันออกด้วย!”
จือชิงหรงไม่ต้องพูดถึง ตัวตนของเธอก็สะดุดตาอยู่แล้ว โดยเฉพาะดวงตาสีม่วงทองที่น่าหลงใหลเหลือเกิน
ยิ่งไปกว่านั้น การไม่มีวิญญาณเทพทำให้ดวงตาของเธอว่างเปล่าดูซื่อๆ น่ารักแบบไร้เดียงสา ช่างดึงดูดใจเหลือเกิน
ส่วนหนานเอียน แม้จะคลุมผ้าคลุมหน้า แต่ความสง่างามเฉียบแหลมแบบเฉพาะตัวนั้นก็ทำให้คนหลงใหลโดยไม่รู้ตัว
โดยเฉพาะเมื่อจับคู่กับชุดยูนิฟอร์มของที่นี่ ความสง่างามนั้นกลับมีเสน่ห์ร้อนแรงปนอยู่ด้วย
มองดูขาสวยยาวตรงเรียวที่ประกบกันแนบนิ่ง แค่นี้ก็ทำให้จินตนาการล่องลอยไปไกลแล้ว
สุดยอด!
สองคนนี้คือสุดยอดทั้งคู่จริงๆ!
ในสถาบันศักดิ์สิทธิ์ทั้งแหล่งหาดูได้ยากยิ่ง แค่มองก็อดใจไม่ไหว
เจียงเสี่ยวไป๋กวาดตามองสองคนนี้หนึ่งครั้ง
ความทรงจำที่กลืนกินมาไม่มีข้อมูลของทั้งสองคน
แต่จากการที่เข้ามาก็พูดจาแบบนี้ น่าจะสนิทสนมกับท่านชายบัคส์คนเดิมมาก่อน