"ท่านดยุค?"
รูม่านตาของเจียงเสี่ยวไป๋หดเล็กลงเล็กน้อย จากนั้นจึงถามตรงว่า "คนอยู่ไหน?"
กงซินเยว่ส่ายหน้า "ก่อนหน้านี้เคยรู้มาบ้าง แต่ตอนนี้เวลาผ่านไปนานแล้ว เลยไม่ค่อยรู้เรื่องแล้ว!"
แววตาของเจียงเสี่ยวไป๋สั่นไหว
ท่านดยุค
จ๊าก
จะฝีมือขนาดไหนกันนะ เขาอยากเห็นกับตาจริง ๆ!
พลางถอนหายใจ เขาไม่ได้ถามอะไรอีก จ้องมองไปที่หนังสือ "เรียนต่อเถอะ!"
พูดจบก็นอนหมอบอ่านหนังสืออยู่ตรงนั้น
กงซินเยว่เห็นเจียงเสี่ยวไป๋เริ่มตั้งใจแล้ว จึงนอนหมอบตาม แล้วอธิบายเรื่องที่เจียงเสี่ยวไป๋ไม่เข้าใจต่อ
เวลาผ่านไปทีละนิด เมื่อเขารู้สึกถึงจิตใจที่กระเพื่อมขึ้นอีกครั้ง ก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้หลับไปแล้ว
เขาอ่านหนังสืออยู่พักหนึ่ง แล้วก็วางไว้ข้าง ๆ
หันมองกงซินเยว่ที่หลับแล้วกลับมาดูสงบเงียบอีกครั้ง สีหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋ปรากฏแววประหลาด
บางทีไม่ว่าเขาหรือกงซินเยว่ก็คงไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้
ครู่หนึ่งเขาลุกขึ้นนั่งครึ่งตัว
ไป?
ไม่...
เขายังไงก็ไปไม่ได้หรอก
อยู่ที่นี่สบายขนาดนี้ จะไปทำไมกัน?
สิ่งที่เขาทำก็แค่ดึงผ้าห่มข้างล่างขึ้นมาคลุมตัวทั้งสองคน
สูดกลิ่นหอมรวยรินเต็มปอด เจียงเสี่ยวไป๋หน้าไม่อายกอดกงซินเยว่เข้าไว้
เฮ้อ... สุขจริง!
เช้าวันต่อมา
เจียงเสี่ยวไป๋ยังตื่นเช้าเช่นเคย
เมื่อพลังจิตประสานกันแล้วสลายไป ไม่นานนักกงซินเยว่ก็ลืมตาขึ้น