เสียงเชียร์ยังคงดังต่อเนื่อง
นั่นคือความรุ่งโรจน์ของเจียงเสี่ยวไป๋
หนึ่งคนสู้บรรพบุรุษแปดท่าน
ชนะทั้งหมด
เป็นสิ่งที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อนอย่างแน่นอน
จะมีคนรุ่นหลังทำได้อีกหรือไม่ยังไม่อาจฟันธงได้ แต่เท่านี้ก็ยากแล้วที่ใครจะทำได้
จีเฟิ่งซีเดินมาอยู่ข้างๆ หนานเอียน แล้วรับเจียงเสี่ยวไป๋ต่อ
ทว่าเห็นได้ชัดว่าระหว่างนั้น หนานเอียนสีหน้ายังไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ
"เฮ้อ ไม่คิดว่าฉันเองก็มีวันแพ้เหมือนกัน!"
บรรพบุรุษผู้เชี่ยวชาญพิณถอนหายใจ ก่อนจะมองไปทางเจียงเสี่ยวไป๋
หากเขาเดาไม่ผิด เจียงเสี่ยวไป๋ก็คือปราชญ์เซียนที่คนข้างล่างรายงานมาสินะ?
ปราชญ์เซียนวัยเยาว์
คิดว่าเป็นแค่เรื่องเล่นๆ ที่แท้ก็เรื่องจริงนี่เอง
ไม่แปลกใจเลยที่เจียงเสี่ยวไป๋เหมือนเล่นๆ แล้วกลายเป็นหัวหน้าผู้ชนะคนที่เก้าได้
เหล่าบรรพบุรุษทั้งแปดมองมองตากัน ยังเห็นแววถอนใจอยู่บ้าง
ตอนนี้บรรพบุรุษผู้เชี่ยวชาญกวีเอ่ยขึ้น "ครั้งนี้พวกเราแพ้ รางวัลที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดตกเป็นของหัวหน้าผู้ชนะคนที่เก้า!"
เสียงพูดจบลง เสียงเชียร์ด้านล่างก็ดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง
เหมยตานชิง จวี๋เหลียน จู๋ชิง แม้กระทั่งอาจารย์ทั้งสี่ที่สนับสนุนเจียงเสี่ยวไป๋ ต่างเต็มไปด้วยความชื่นชม
มีเพียงสีหน้าของจู๋โม่ที่ดูเหมือนตับหมูเต็มขั้น
เรื่องนี้...เรื่องนี้กับที่เขาคิดไว้ต่างกันราวฟ้ากับดิน
ตั้งใจจะดูเจียงเสี่ยวไป๋เสียหน้า ซ้ำร้ายกลับได้เห็นภาพแบบนี้
แต่เมื่อมองดูบทกวีบนเวที ตัวอักษร ภาพม้วน และร่างอันงดงามที่เต็มไปด้วยศิลปะบนเวทีนั่น หัวใจของเขาต่อให้ไม่ยอมรับ