"เฮ้ นายว่าเขาจะยังจำพวกเราได้อยู่ไหม?"
แมวเก้าหางมองไปที่เงาร่างในทิศทางนั้น สีหน้าเล่นสนอยิ่งขึ้น
พูดจบ มันยังจงใจเหลือบไปที่ไหล่ของเงาร่างนั้น
"น่าจะจำได้แหละ!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า พลางถอนหายใจอย่างจนใจ
ใช่แล้ว คนคนนี้คือชายถือปืนที่เขาเคยเจอตอนที่สมาคมฟูเป่ากำลังวางแผนให้สัตว์อสูรบุกโจมตีเมืองอินหยิน
คนคนนี้ไปแถวนั้นเพื่อหาคะแนนสะสม
แต่ที่น่าเสียดายคือโดนเขาแย่งไปก่อน กลายเป็นซีเควนซ์ระดับสองไปซะอย่างนั้น
อีกฝ่ายก็มีสัตว์อสูรติดตามตัวเหมือนกัน
เป็นจำพวกนกด้วย
ดูเหมือนจะเป็นอสูรฟีนิกซ์อะไรสักอย่าง
เรื่องนี้เขาจำได้ค่อนข้างแม่น
ไม่คิดว่าจะมาพบกันอีกที่นี่
"เฮ้ ถ้าถูกจำได้ล่ะก็ งานนี้คงสนุกแน่!"
แมวเก้าหางหัวเราะเบา ๆ "อสูรฟีนิกซ์ตัวนั้น คราวที่แล้วฉันเกือบจัดการมันตายไปแล้ว..."
"อสูรฟีนิกซ์?"
อีกฝั่งหนึ่ง จินเฟิงเงยหน้าขึ้น มองตามไปด้วย แล้วก็ทำเสียงเอ๊ะ ๆ สองครั้ง "สายเลือดระดับล่างในตระกูลฟีนิกซ์น่ะ!"
"นายหมายความว่าไง?"
แมวเก้าหางได้ยินก็เหลือบมองไปทางจินเฟิง "จะว่าตัวเองสูงส่งนักใช่ไหมล่ะ?"
"ฮ่า เรื่องแบบนี้ไม่ต้องพูดให้มากความ ฉันเป็นสายเลือดฟีนิกซ์แท้ ๆ!"
จินเฟิงเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย
"เอ้อ ช่างเถอะ นายแก่แล้ว ฟังไม่เข้าใจสิ่งที่คนรุ่นใหม่อย่างพวกเราพูดหรอก!"
แมวเก้าหางฟังแล้วก็ทำเป็นจนใจ
"เอ้อ แก่แล้วจริง ๆ ด้วย..."
"หุบปากไปเลยนาย!"
แมวเก้าหางพูดประโยคที่เจียงเสี่ยวไป๋เคยพูดกับมันซ้ำอีกครั้ง
...
เจียงเสี่ยวไป๋กลับมาถึงที่พักก็ครึ่งชั่วโมงผ่านไปแล้ว
ในห้องโถงใหญ่ของถ้ำพัก เห็นได้ชัดว่าผู้อาวุโสทั้งห้าเดินทางกลับมาแล้ว