"น้องชาย งูบินบนแขนนายขายไหม"
เวลานี้ เขตสัตว์อสูรชั้นสาม
ชายชราผมขาวถักเปียคนหนึ่ง ขวางทางเจียงเสี่ยวไป๋ไว้
ชายชราดูอายุราวหกสิบ ให้ความรู้สึกภูมิฐาน นัยน์ตามองงูบินบนแขนเจียงเสี่ยวไป๋อย่างสนใจ ถึงขั้นมีประกายแปลก ๆ
แล้วเอ่ยกับเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยรอยยิ้ม "หนึ่งล้าน ยกให้ฉันดีไหม"
ขณะชายชราเปียพูด งูบินที่พันแขนเจียงเสี่ยวไป๋ก็ฉายแววดุร้าย อ้าปากแลบลิ้น
เห็นได้ชัดว่ามันรับรู้ถึงภัยคุกคามจากชายชราคนนี้
เจียงเสี่ยวไป๋เองก็สังเกตเห็นอาการผิดปกติของงูบิน จึงเลิกคิ้ว มองสำรวจชายชราเปียแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า "ขอโทษนะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจขาย"
"หึ ๆ น่าเสียดายจริง ๆ"
ชายชราเปียยิ้ม มุมปากยกขึ้น แล้วก็หมุนตัวเดินจากไป
เจียงเสี่ยวไป๋ดึงสายตากลับ
อย่าดูแค่ว่าชายชราเปียคนนี้ดูเหมือนใจดี แต่กลับให้ความรู้สึกไม่ค่อยสบายใจกับเขา
ทว่าเขาก็ไม่ได้คิดมาก แต่ขณะกำลังจะเดินดูต่อ จู่ ๆ ก็รู้สึกเจ็บแปลบ ไฟหลีปะทุขึ้น แล้วเขาก็พบว่างูบินกัดหลังมือเขา
หือ
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้ว สังเกตเห็นความผิดปกติของงูบิน
ตาคู่นั้นเดิมเป็นรูม่านตาแนวตั้ง แต่ตอนนี้รูม่านตาขยายออก
ราวกับไร้สติ
แถมหลังจากกัดหนึ่งที มันยังพยายามจะเลื้อยหนีอีกด้วย
ภาพประหลาดเช่นนี้ ทำให้สีหน้าเจียงเสี่ยวไป๋มืดลง ในใจพลุ่งพล่านด้วยเจตนาฆ่า
ไม่ต้องพูดเลย ต้องเป็นฝีมือชายชราเปียคนนั้นแน่
คิดจะให้เขาถูกกัดแล้วสะบัดงูบินทิ้ง จากนั้นงูบินก็ฉวยโอกาสตอนชุลมุนไปถึงมือชายชราเปีย แล้วโดนอีกฝ่ายพาหนีไปงั้นสิ