"เอ่อ!"
สัมผัสถึงความหอมนุ่มนั่นได้
เจียงเสี่ยวไป๋ก็สมองว่างไปชั่วขณะ
เด็กคนนี้นี่...
เสี่ยวอีเองก็หน้าแดงซ่าน หูขนฟูนั่นกระตุกตั้งขึ้น แต่งแต้มด้วยสีชมพูจาง ๆ
สัมผัสธรรมดา แค่สองวินาที
แต่ภายใต้สัมผัสธรรมดานี้ กลับทำให้ทั้งสองรู้สึกราวกับเวลายืดยาว
ตอนที่ริมฝีปากแยกจากกัน เจียงเสี่ยวไป๋ยังเหม่ออยู่บ้าง แต่เสี่ยวอีตอบสนองเร็วมาก มือหิมะขยำชายเสื้อตัวเอง พลางตื่นเต้น แต่ก็ยังเอ่ยปากว่า "ที่รัก หอมไหมคะ?"
ตอนที่เสี่ยวอีพูดประโยคนี้ออกมา ภายใต้มนตร์เสน่ห์โดยกำเนิดของเผ่าปีศาจจิ้งจอก ก็ยิ่งดูมีเสน่ห์เย้ายวนกว่าเดิม
นี่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำให้คนที่อยู่ในเหตุการณ์กลืนน้ำลายกัน
น่ารัก...น่าหลงใหลเกินไปแล้ว!
แม้แต่เจียงเสี่ยวไป๋ที่เพิ่งได้สติก็ยังตะลึงไปชั่วขณะ มองใบหน้างามหยาดเยิ้มของเสี่ยวอี ริมฝีปากขยับพูดว่า "หอม...หอมจะตาย!"
ใช่แล้ว
หอมจริง ๆ
ที่ขอบริมฝีปาก ยังมีกลิ่นหอมจาง ๆ นั่น
รื่นรมย์อย่างยิ่ง
เสี่ยวอียิ้มบานสะพรั่ง กอดแขนเจียงเสี่ยวไป๋แน่นขึ้นอีกครั้ง ตอนก้มหน้าลง ในแววตาเต็มไปด้วยความอาย
"อิจฉาชะมัด!"
"โมโหชะมัด!"
คนรอบข้างตอนนี้ต่างพากันพึมพำเบา ๆ
ทำไมพวกเขาไม่มีวาสนาฟ้าประทานขนาดนี้
ระหว่างถอนใจ ชายหัวหน้าก็สูดลมหายใจเข้าลึก เขาคิดไปเองว่าตัวเองมีสมาธิดีมากแล้ว แต่ตอนนี้ก็ใจกระตุกวาบจริง ๆ
กระแอมไอทีหนึ่งพลางมองเจียงเสี่ยวไป๋ว่า "ปีศาจอสูรห้าร้อยกว่าตัว ก็รวบรวมพลังวิญญาณได้ไม่น้อยแล้ว!"