“อ้วนบ้านั่น! ยังจะพูดอีกนะ ฉันจะไม่ปล่อยนายออกมาเลย!”
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นจือชิงหรงในห้องอาบน้ำยังฝืนปากแข็งอยู่ ก็เลยสวนกลับทันควัน
คราวนี้พอเสียงจาก
เขาเองก็เดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่น นั่งจิบไวน์แดงไปพลาง รอไปพลาง
ระหว่างนั้นเซ็ง ๆ เขาเลยยืนอยู่ที่ระเบียงมองชายหาดทองคำด้านนอก ถือว่าสบายชอบ ๆ
แต่ยิ่งเวลาผ่านไปนานขึ้น เขาเริ่มรู้สึกว่ามีอะไรไม่ถูก
“เฮ้ย เสี่ยวไป่ นายส่งวิญญาณเทพของเธอกลับร่างจริงมานานแล้ว เธอไม่หนีหนีไปเลยเหรอ”
แมวเก้าหางเอ่ยขึ้นในตอนนั้น
ใจของเจียงเสี่ยวไป๋สะดุ้งวูบ แม้ตลอดเวลาเขาจะยังรับรู้ถึงลมหายใจของจือชิงหรงอยู่ แต่ผู้หญิงคนนี้น่ะ เป็นผู้แห่งขั้นเทพที่น่ากลัวนัก
ถ้าเล่นเคล็ดลับอะไรสักอย่าง เขาอาจจะไม่ทันตั้งตัวเลยก็ได้
ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เป็นประกายวูบวาบ
พอเปิดสายตามองทะลุออกมา เขาก็อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วจึงส่ายหัวยิ้ม
“มีอะไรหรือเปล่า”
เห็นสีหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋ แมวเก้าหางก็เลยอดสงสัยไม่ได้
“ไม่มีอะไร!”
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว แล้วนั่งกลับลงบนโซฟา “วางใจเถอะ เธอยังอยู่!”
ที่ว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงยังไม่ออกมา สาเหตุก็ง่ายนิดเดียว ผู้หญิงคนนี้กำลังเล่นน้ำอยู่
สภาพนั้น จะมองยังไงก็ไม่เหมือนผู้เชี่ยวชาญขั้นเทพเลยสักนิด กลับดูเหมือนสาวน้อยบ้านข้าง ๆ เสียมากกว่า
เวลาผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมง
เจียงเสี่ยวไป๋เงยหน้ามองไปทางห้องอาบน้ำอีกครั้ง สุดท้ายก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ลุกขึ้นยืน เดินไปที่ห้องนอน ช่วยจือชิงหรงหยิบชุดนอนผู้หญิงสะอาด ๆ ที่เหมาะสมออกมาหนึ่งชุด