คืนนั้นเงียบงันผ่านไป
เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกแฉะชื้นที่แขน
เมื่อหันหัวไปดู ก็พบว่าจือชิงหรงไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ได้อ้อมแขนเขาไว้ น้ำลายซึมเปียกเป็นวงกว้าง
เจียงเสี่ยวไป๋มีเส้นดำประดับหน้าผาก ทำอย่างเดียวคือดึงแขนออกมาให้เร็วที่สุด แต่ก่อนจะหลุดจากอ้อมกอด จือชิงหรงก็ลืมตาขึ้นมา
ดวงตาคู่นั้นมองแขนของเขา แล้วก็มองเจียงเสี่ยวไป๋ สายตาเย็นเยียบขึ้นมาทันที "ผู้ชายเหม็น กล้ายื่นแขนมาหาฉันเองเชียว?"
"อะไรนะ?"
เจียงเสี่ยวไป๋ตัวแข็งค้างไปเลย
การโทษกลับเตะกลับแบบนี้ของผู้หญิงคนนี้ มันเจ๋งเว่อร์จริง ๆ!
เขาเพิ่งอ้าปากจะพูดอะไรสักอย่าง ก็รู้สึกได้ถึงพลังวิญญาณที่ปลุกระดมอย่างน่าตกใจ แล้วก็เห็นเท้าเรียวสวยสีอมชมพูกำลังเตะเข้ามาที่แผนกอก
ไม่ทันตั้งตัว เจียงเสี่ยวไป๋ร่วงจากเตียงลงไปนอนกับพื้น
"ไขมันตายนี่มันป่วยเป็นบ้าอะไร!"
เจียงเสี่ยวไป๋ลุกขึ้นจากพื้น มองไปที่จือชิงหรงด้วยหน้าที่เขียวคล้ำ ชี้ที่คราบน้ำลายบนแขนตัวเอง "นายเป็นคนอ้อมแขนฉันไว้เองนะ!"
"ผู้ชายเหม็น แน่นอนว่านายต้องเป็นคนยื่นมาเอง!"
"โธ่เอ๊ย ไขมันตายเนี่ยนะ!"
"ผู้ชายเหม็น!"
"ไขมันตาย!"
"ผู้ชายเหม็น!"
"ไขมันตาย!"
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบโต้อีกรอบแล้วกล่าว "ช่างเถอะ ฉันไม่มีเวลามาแคร์นายหรอก!"
"เดี๋ยวก่อน!"
เสียงเรียบเย็นของจือชิงหรงดังขึ้น เมื่อเห็นร่างที่หยุดเดินของเจียงเสี่ยวไป๋ นางยกมือขึ้น ม่านแสงก็ก่อตัวขึ้นทันที
ขณะที่เจียงเสี่ยวไป๋กำลังสงสัย จือชิงหรงก็ไขว้มือทั้งสองเข้าด้วยกัน ตัวอักษรโบราณปรากฏจารึกขึ้นบนนั้น ภาพบนม่านแสงเริ่มกะพริบวูบวาบ ก่อนจะหยุดลงในที่สุด