กลืน…
เมื่อเห็นเลิ่งป๋อจ้งปลิวกระเด็นออกไปอีกครั้ง เสียงกลืนน้ำลายก็ดังขึ้นอย่างชัดเจน
เลิ่งป๋อจ้งแสดงออกมาแข็งกร้าวขนาดนั้น ยังถูกตบกระเด็นอีกแล้ว?
นี่มัน…
สายตาทุกคู่จับจ้องที่เจียงเสี่ยวไป๋ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
น่าทึ่งเกินไปแล้ว
คนเราจะแข็งแกร่งได้ถึงขั้นไหนกัน?
ไม่เคลื่อนไหวดั่งขุนเขา?
ไม่มีใครก้าวข้ามได้?
นอกจากครั้งแรกที่เจียงเสี่ยวไป๋พุ่งเข้าหาเลิ่งป๋อจ้งแล้ว ดูเหมือนเขาจะยืนอยู่กับที่
ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ขยับแม้แต่ก้าวเดียว
เขาทำได้ยังไงกัน?
ร่างของเฟิ่งซีหยุดอยู่หน้าเวที ในดวงตากลมใสก็เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อและตกใจเช่นกัน
เมื่อครู่ในตอนที่ทุกอย่างวุ่นวาย เธอยังคิดว่าเกรงว่าจะไม่ทันแล้ว
ไม่นึกเลยว่า เจียงเสี่ยวไป๋ไม่เพียงไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย แต่ยังตบเลิ่งป๋อจ้งกระเด็นออกไปอีก
ต้องรู้ไว้ว่า เลิ่งป๋อจ้งใช้พลังปราณ
โดยเฉพาะฝ่ามือมังกรท่องเวหานั่น ถือเป็นวิทยายุทธ์ชั้นสูงในสำนักลับอย่างแน่นอน
เจียงเสี่ยวไป๋ทำลายด้วยฝ่ามือเดียว?
เรื่องนี้พูดออกไปใครจะเชื่อ?
ความต่างนั้นมากเกินไป
มากจนทำให้คนรับได้ยาก
จากสีหน้าที่ทุกคนแสดงออกมาก็ดูออกว่า ไม่ใช่แค่เธอคนเดียวที่รู้สึกเช่นนี้
บางทีอาจมีเพียงคนเดียวที่ตอนนี้มั่นคงดั่งภูเขา
และคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น ก็คือถังหยาง
ตอนนี้บนใบหน้านั้น ก็ทำสีหน้าเหมือนกับว่าเป็นไปตามคาด
ก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ
ภาพลักษณ์ของจอมมารนั้นฝังลึกลงไปในกระดูกดำของเขาจริง ๆ
ไม่มีทางเอาชนะได้
ไม่ต้องพูดถึงเลิ่งป๋อจ้งเลย ต่อให้เจ้านายเบื้องหลังของเลิ่งป๋อจ้งมา ผลลัพธ์ก็ไม่เปลี่ยน