“ถ่ายทอดสดผ่านจอ LED นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
เมื่อดีฟจากไปแล้ว สายตาของเจียงเสี่ยวไป๋ก็เลื่อนไปหยุดที่ดิโม
“ก็อย่างที่ได้ยินนั่นแหละ!”
ดิโมยิ้มตอบ “ผมวางแผนทุกอย่างไว้เพื่อนายโดยเฉพาะ!”
พูดจบ ดิโมหยุดครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ “วันนี้นายไปประจำที่แผนกฝึกสอนก่อน ถือเป็นการปรับตัวง่าย ๆ พรุ่งนี้เช้า นายจะเข้าประเมินห้องเรียนอัจฉริยะในฐานะตัวจริงของตัวเอง!”
“หลังจากนั้นการถ่ายทอดสดของนายจะย้ายจากแผนกฝึกสอนไปยังสนามประลอง!”
“และเริ่มตั้งแต่บ่ายวันพรุ่งนี้ การแข่งของนายจะไม่ได้ฉายแค่ทางทีวี แต่มันจะปรากฏบนจอ LED ทุกจอ ทั้งจอเล็กจอใหญ่ทั่วทั้งวิทยาลัยของเรา!”
“เฮือก!”
เจียงเสี่ยวไป๋เบิกตากว้าง ก่อนจะแสดงสีหน้าประหลาด “ทำไมต้องย้ายไปสนามประลองด้วย?”
ประเด็นนี้เขาค่อนข้างไม่เข้าใจ
“ง่ายมาก ก็เพราะพลังของนายไง!”
ดิโมพูดขึ้น “ลองนึกภาพดู ถ้าเรายังอยู่แต่ที่แผนกฝึกสอนไปเรื่อย ๆ วันนี้อันดับสิบมาขอฝึกสอนกับนาย พรุ่งนี้อันดับห้ามาท้าทายนาย แล้วนายก็จัดการเรียบหมดทุกคน แบบนี้มันจะมีอะไรสนุกอีกล่ะ? ใครจะมาหานายอีก?”
“งั้นก็ให้พวกเขาเลือกเองเลยดีไหม เรียงจากต่ำไปสูง?”
เจียงเสี่ยวไป๋ถามด้วยความสงสัย
ใช่ ถ้าทำให้มันเป็นลำดับขั้นขึ้นมา ปัญหานี้ก็จะหมดไปไม่ใช่หรือ?
ยังไงอำนาจตัดสินใจก็อยู่ที่แผนกฝึกสอน จะเลือกใครยังไงก็ขึ้นอยู่กับแผนกฝึกสอนทั้งนั้น
“ฮ่า ๆ แล้วถ้าตัวตนหมายเลขแปดของนายอยากติดอันดับล่ะ ก็ต้องไปท้าใหม่หมดทุกรอบอีก? ส่วนตัวตนจริงของนายเองก็ยังต้องวนไปชาเลนจ์อีกรอบ?”
ดิโมฟังแล้วก็หัวเราะ “พูดง่าย ๆ ก็คือ นายคนเดียวต้องไปท้าคนคนเดิมถึงสามครั้ง นายไม่คิดว่ามันยุ่งเหรอ?”
“อึก!”
มุมปากของเจียงเสี่ยวไป๋กระตุก เขาแค่นไอแห้ง ๆ