"หืม?"
สถานการณ์ของทั้งสองทำให้เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกฉงนเล็กน้อย
จากนั้นพลันมีลมเย็นพัดมา เขาก็เข้าใจอะไรขึ้นมาทันที
ก้มลงมอง
ตอนที่ยกมือขึ้น ชุดเสื้อผ้าชุดหนึ่งก็ถูกนำออกมาสวมใส่บนตัวโดยตรง
ตอนนี้ เสี่ยวอีแอบมองดูแวบหนึ่ง สุดท้ายจึงวิ่งเข้ามา ซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเจียงเสี่ยวไป๋โดยตรง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเปื้อนสุข
คุณชายไม่เป็นไร
คุณชายไม่เป็นไรก็ดีแล้ว
สำหรับเธอ มันก็เรียบง่ายแค่นี้เอง
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นภาพนี้ ใบหน้ามีรอยยิ้ม ยกมือขึ้นลูบหัวเสี่ยวอี หูที่นุ่มฟูนั้นขยับไปมา ดูน่ารักมาก
ครู่หนึ่ง เสี่ยวอีอาจรู้สึกเขินอายด้วย กอดเจียงเสี่ยวไป๋อยู่สักพักก็ถอยออกมา จากนั้นจึงใช้ดวงตากลมโตมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า "คุณชาย คราวนี้ออกมาเร็วดีนะ แค่ชั่วโมงกว่าเอง!"
ถึงปากจะพูดแบบนี้
แต่หนึ่งชั่วโมงนี้เธอกลับรู้สึกว่ามันช้ามาก
ทรมานมากจริง ๆ
ตัวเองแอบปาดน้ำตาไปกี่ครั้ง เธอเองก็ลืมแล้ว
"แค่ชั่วโมงกว่า?"
เจียงเสี่ยวไป๋อึ้งไป หนึ่งชั่วโมงนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนอยู่ข้างในอย่างน้อยหลายวัน
นี่อาจเป็นสาเหตุของความทรมานก็ได้
ในขณะที่เขายิ้มขม แมวเก้าหางก็กระโดดขึ้นมาบนไหล่เขาแล้วพูดว่า "นายเข้าไปข้างในชั่วโมงกว่า ได้รับการสืบทอดหรือเปล่า?"
สิ่งที่มันสนใจที่สุดก็คือเรื่องนี้
ถ้าเจียงเสี่ยวไป๋ได้รับการสืบทอดจริง ๆ งั้นเขาก็จะเป็นเผ่ากู่หมานเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่