สิบนาทีกว่าให้หลัง
เจียงเสี่ยวไป๋อาบน้ำแต่งตัวเรียบง่าย แล้วนั่งลงที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง
เมื่อยกตะเกียบขึ้นคีบอาหารในจานเข้าปาก คิ้วก็เลิกขึ้น สายตาหยุดอยู่ที่กงซินเยว่
เขาสังเกตเห็นได้ชัดว่ากงซินเยว่หลบสายตา
“รสชาติไม่เลว!”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น
เขาไม่ได้โกหก
แม้จะมีกลิ่นไหม้ไปบ้าง แต่รสชาติก็ใช้ได้ กลมกล่อมกำลังดี
กงซินเยว่ฟังแล้ว ดวงตาสีม่วงฉายแววดีใจชัดเจน แต่สีหน้ากลับแสดงออกอย่างสงบนิ่ง เอ่ยเรียบ ๆ ว่า “อืม งั้นกินเถอะ!”
เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะในใจ แต่ไม่เปิดโปง ก้มหน้าก้มตากิน
ราวกับพายุพัด กวาดเรียบไม่เหลือสักนิด
สีหน้าของกงซินเยว่ยังดูสงบ แต่ในใจกลับเกิดความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก
หลังอาหาร เจียงเสี่ยวไป๋เห็นกงซินเยว่จะเก็บล้าง เขาจึงอาสาทำเสียเอง “สามีภรรยาต้องแบ่งหน้าที่กันชัดเจน เธอทำกับข้าวแล้ว งั้นล้างจานยกให้ฉัน!”
พูดจบก็ผลักกงซินเยว่ออกไป
กงซินเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนได้สติ กัดฟันกรอด “แก... แกมันคนเลว ใครเป็นสามีภรรยากับแก!”
ว่าแล้วก็หันหน้าหนีด้วยใบหน้าแดงก่ำ
ในครัว เจียงเสี่ยวไป๋เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เก็บกวาดเสร็จ ก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่งข้อความไปให้ซูจิ่นอวี๋กับพวก
จากนั้นจึงมาที่ห้องนั่งเล่น
ตอนนี้เห็นกงซินเยว่นั่งดูทีวีอยู่ เจียงเสี่ยวไป๋ก็หน้าด้านเข้าไปใกล้ โน้มตัวลงพิงกงซินเยว่อีกครั้ง
กงซินเยว่ทำท่าผลักเจียงเสี่ยวไป๋ แต่ก็ปล่อยให้เจียงเสี่ยวไป๋ทำเช่นนั้น