เช้าวันรุ่งขึ้น
สรรพสิ่งตื่นขึ้นอีกครั้ง พระอาทิตย์ค่อย ๆ โผล่ขึ้นฟ้า
นับว่าเป็นวันที่ดีอีกวันหนึ่ง
เจียงเสี่ยวไป๋เก็บพลังจิตของตน รู้สึกว่า…
อืม?
สมจริงมาก!
ใช่แล้ว อ้อมแขนนั้นเหมือนได้โอบกอดหญิงสาวไว้จริง ๆ
เป็นไปได้ไหมว่า ยิ่งประสานพลังจิตลึกซึ้ง เขาก็ก้าวสู่ระดับที่สร้างภาพลวงให้กลายเป็นจริงได้แล้ว?
ไม่ว่ากันนะ กอดแบบนี้รู้สึกดีทีเดียว
แถมยังหอมอีก
อืม?
หอม?
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงักไปชั่วขณะ นี่มันไม่ปกติ
ต่อให้สมจริงแค่ไหน ก็ไม่น่าถึงขั้นนี้?
เขาลืมตาขึ้นทันใด
ภาพที่เห็นคือใบหน้างามระเรื่อแดง
ตอนนี้เธอซบในอ้อมแขนเขา หลับอย่างสบายมาก โดยเฉพาะเรียวขาสวยที่พาดบนตัวเขา
ส่วนมือของเขา
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร กลับไปวางบนหน้าอกของเธอ
สัมผัสได้ถึงความอวบอิ่มนั้น คอหอยของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ขยับ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
ทำไมถึงใหญ่ได้ขนาดนี้?
อีกอย่าง คืนก่อน… เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เจียงเสี่ยวไป๋มองเสื้อผ้าตัวเองครู่หนึ่ง ยืนยันได้ว่าไม่เสียหาย
เขาบีบมือเบา ๆ เอ๊ะ สัมผัสไม่เหมือน ที่แท้ก็บีบผิดที่
เขาชักมือกลับทันที เขิน ๆ บีบตัวเองเล็กน้อย ความเจ็บแล่นเข้ามา เขาแน่ใจว่านี่ไม่ใช่ความฝัน
แต่ปัญหาคือ ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมาอยู่ที่นี่?
เจียงเสี่ยวไป๋มีสีหน้าเหลือเชื่ออย่างยิ่ง
ทันใดนั้นเขาก็นึกอะไรขึ้นได้
ผู้หญิงคนนี้เมื่อคืนไม่ได้กลับงั้นหรือ?
ใช่แล้ว เขาจำได้ว่าเมื่อวานทนไม่ไหว ล้มตัวลงนอนบนเตียง ตอนนั้นกงซินเยว่ยัง…
แต่ว่า ดูเหมือนในห้วงกึ่งหลับกึ่งฝัน ไม่นานเขาก็โอบประสานพลังจิตกับกงซินเยว่