"ยอดฝีมือตัวจริงจะทำให้พลังของฝ่ามือตัดใจรวมศูนย์ไม่กระจาย!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดพลางหยิบเข็มเงินออกมาจากตัว เขาใช้กำลังภายในควบคู่ไปกับการฝังเข็มที่หน้าอกของชายชรา
ครู่ต่อมา เข็มสิบกว่าอันก็ปักลง
ตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋ยังคงใช้กำลังภายใน กดลงไปอีกครั้ง ชายชราที่นอนอยู่ตัวสั่น เลือดไหลออกมาจากมุมปาก
"ใช้ได้แล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋เก็บเข็มพลางเอ่ยขึ้น
"หึ แล้วตราประทับล่ะ?"
เสียงของเซี่ยงไท่ดังขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย
ใช่แล้ว ที่หน้าอกของชายชราที่บาดเจ็บไม่มีรอยตราประทับให้เห็นเลย
นี่เขาย่อมไม่พลาดโอกาสเยาะเย้ย
"สมองแกมีแต่ขี้รึไง?"
เจียงเสี่ยวไป๋มองเซี่ยงไท่แวบหนึ่ง ขมวดคิ้วพูดว่า "ยอดฝีมือไม่จำเป็นต้องโจมตีจากด้านหน้าเสมอไป อาจลอบจู่โจมจากด้านหลังก็ได้รู้ไหม ขอแค่กำลังภายในลึกพอ ก็สร้างผลลัพธ์แบบเดียวกันได้!"
พูดจบ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงอีก พลิกตัวชายชราตะแคงข้าง ฉีกเสื้อด้านหลังออก
ชั่วขณะนั้น สีหน้าของทุกคนในที่นั้นเปลี่ยนไปพร้อมกัน
เพราะที่แผ่นหลังของชายชราที่บาดเจ็บ ปรากฏตราประทับสีแดงสดอย่างชัดเจน
ชายวัยกลางคนทั้งห้าคนสบตากัน ต่างตกตะลึง
ตอนนี้ไม่มีใครพูดอะไรอีก และในขณะเดียวกันก็เลิกดูถูกเจียงเสี่ยวไป๋โดยสิ้นเชิง
หม่าซิงอวิ๋นสูดหายใจลึก สายตาที่มองเจียงเสี่ยวไป๋เปลี่ยนไป
ส่วนเซี่ยชิงนั้นเต็มไปด้วยความชื่นชม