“น้ำเสียงไม่ถูกต้อง!”
เจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่หยานหลิงแล้วพูดว่า “พูดจาให้ดีๆ หน่อย!”
หยานหลิงขอบตาแดงยิ่งขึ้น พูดขึ้นว่า “คุณชาย หลิงเอ๋อร์ขอตัว!”
“อ่อนโยนหน่อย!”
“คุณชาย หลิงเอ๋อร์ขอตัว!”
ขณะที่หยานหลิงพูด น้ำตาก็ไหลรินลงมาแล้ว
ดูแล้วมีท่าทางน่าสงสารน่าเอ็นดู
เจียงเสี่ยวไป๋มองท่าทางของหยานหลิง อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่อาจทนได้ จึงโบกมือพูดว่า “ไปเถอะ!”
หยานหลิงไม่พูดอะไรอีก รีบวิ่งออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว
ในเวลานี้เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น “อ้อ ใช่แล้ว จริงๆ แล้วพนันนั้น นายไม่ต้องยอมรับก็ได้ เพราะพอถึงจงโจว ฉันจะไม่ไปหานายเอง!”
เมื่อเขาพูดจบ หยานหลิงที่อยู่ข้างนอกก็หยุดอีกครั้ง
เห็นเพียงนางเช็ดน้ำตา ครู่หนึ่งก็หันหลังกลับมา หันไปทางห้อง กัดฟันพูดว่า “ฉันไม่ต้องการให้แกสงสาร แพ้ก็คือแพ้ ฉันจะไม่ยอมรับไม่ได้!”
“แค่การนวดใช่ไหมล่ะ? ฉันจะเรียนรู้เอง!”
พูดจบ หยานหลิงก็วิ่งออกไปตลอดทาง
ส่วนชายชราคนนั้นมองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างเก้อเขิน อยากจะพูดอะไรสักสองสามประโยค แต่คำพูดมาถึงปาก สุดท้ายก็ถอนหายใจแล้วจากไป
“เหอะ ผู้หญิงคนนี้อารมณ์ร้ายจริงๆ นะ!”
แมวเก้าหางมองคนสองคนจากไปแล้ว พูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง
“อืม อารมณ์ไม่น้อยจริงๆ!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าแล้วพูดว่า “แต่โดยพื้นฐานแล้วยังดีอยู่!”
อันที่จริง หยานหลิงสามารถไม่ยอมรับพนันนี้ฝ่ายเดียวก็ได้
แต่หยานหลิงไม่ได้ทำแบบนั้น กลับวิ่งมาเป็นพิเศษ ใช้เงื่อนไขบางอย่างเพื่อแลกเปลี่ยน